zaterdag 19 november 2011

Als het even mank loopt...









Zoals jullie eerder al konden lezen, mankte Gizmo al sinds begin september na een iets te innige boombegroeting. Ontstekingsremmers en verplichte rust (Cézanne is even gaan logeren in Oedelem, want Cézanne+Gizmo ≠rust. Ze heeft daar trouwens nogal hoogdagen gekend, kon in de velden gaan crossen, de tuin omspitten, in de paardenstal rotzooien,... Helaas is haar allergie ook weer opgedoken en zat haar kopje dus weer helemaal dik.) brachten geen noemenswaardige zoden aan de hersteldijk. De röntgenfoto's bij de dierenarts toonden niet waar het probleem zat en we werden doorverwezen naar Merelbeke.

Donderdag vertrokken we om 8.30u thuis (Cézanne bleef voor het eerst zo lang alleen achter, we hielden ons hart vast). Gizmo is echt superflink geweest. Hij werd nochtans constant 'lastiggevallen'. Eerst door een aantal studenten die even luisterden naar ons verhaal. De vrouwelijke studentes slaakten al enkele 'oh's' toen Gizmo, die de paarden op de gang hoorden zijn ene oor omhoog zette en zijn kop scheef hield afhankelijk van het geluid dat ie hoorde. En dat ie er zo leuk uitzag en lief en grappig. Wij beaamden dat natuurlijk, maar waarschuwden hen er toch maar voor dat mister Cute wel eens kon uitvallen. Puur uit angst en onzekerheid weliswaar, maar evengoed... Eén van hen voelde ook eens aan zijn poten, zijn schouders. Gizmo, gemuilband, liet het allemaal gebeuren, gaf geen kik. Dan werden hun bevindingen besproken met de orthopediste. Ook zij kwam even luisteren en voelen en was ook al gecharmeerd door Gizmo's kopje. Dat het een leuke mix was, Boxer en Mechelaar. De mix werd weer gemuilband voor alweer een voelen. Let wel: ze bogen en plooiden zijn poten in allerlei posities. Hij gaf alweer geen kik. Ze besloot haar collega er nog eens bij te halen. Dat was een man, had meer kracht, misschien zou hij Gizmo kunnen laten aangeven waar het probleem zat= pijn doen. And he could. Deze man vond Gizmo niet zo leuk en hij gromde al even. Nu kon echter wel gevonden worden waar het probleem zat: de elleboog. Pas op, dat hadden de Christines (onze dierenartsen) ook wel al vermoed, maar er was niet 100% zekerheid. Nu dus wel. De orthopedisten zagen op de foto's ook al een wit driehoekje dat eventueel de pijn en dus het manken kon veroorzaken, maar wilden nieuwe, digitale foto's maken, just to make sure. Gizmo moest worden verdoofd (of toch gesedeerd) voor de foto's en op ons verzoek kwamen de anesthesisten tot bij ons, zodat Gizmo niet met 'vreemden' zou moeten meegaan naar daar, want wij mochten daar niet mee. Bij het scheren en het steken van de catheder gromde hij en viel hij wel uit. Ik neem aan dat hij het wel had gehad met al dat gepruts.

Op de nieuwe foto's was al iets meer duidelijk, maar een CT-scan zou nog beter zijn... Wij gaven onze toestemming daarvoor en hij werd verder verdoofd om gescand te worden. De scans gaven een duidelijk beeld van wat hem al even plaagde.
In een van de stukjes bit waarop de ronding van zijn ellebooggewricht steunt zat een stukje bot dat minder gemineraliseerd was (erfelijk, door te snelle groei, door...; er is van alles mogelijk) De smak tegen de boom heeft daar een minuscuul klein barstje gemaakt waardoor dat gebarsten stukje als een kiezel in je schoen tegen het goede stuk bot wreef. Met een kijkoperatie kon het slechte stuk worden weggehaald, maar dat zou 'm wel vatbaarder maken voor artrose. Als er niets gebeurde, zouden zijn spieren verder slinken (het verschil tussen zijn rechter-en linkerpoot was nu al zichtbaar) en zou hij verder pijn hebben. Want oké, Gizmo is one tough son of a b*tch, maar hij mankt omdat hij pijn heeft. Hij zou na de operatie 6 weken volledige rust nodig hebben; geen bruuske bewegingen. Niet spelen, niet op trappen, niet springen... Ik zei meteen dat dat een gigantisch probleem zou zijn. Maar daar bestaat een oplossing voor, zo bleek, in de vorm van een kalmeringsmiddel. Enige probleem is dat boxers heel gevoelig zijn voor de werkzame stof en we dus niet weten of Gizmo meer boxer-dan wel Mechelaargenen heeft. We hopen dat we die medicatie niet echt zullen nodig hebben, maar 6 weken rustig... get real... Het wordt dus even uitzoeken en afwachten hoe of wat. Na die 6 weken moet hij nog zo'n 6-tal weken een beetje beperkt worden, maar dan zou zijn revalidatie erop zitten.

Zo kwam het dat we tegen 15u. thuiskwamen met een afspraak op zak voor de volgende dag. Ik vreesde al voor wat ik hier thuis zou aantreffen, maar Zanne lag gewoon rustig in haar bench. Ze had niet eens gepiest! Er was niets kapot! Gizmo was een beetje uitgeteld en moest nog enkele uren wachten eer hij mocht eten. Gruwelijk.

Gisteren is Gizmo dus geopereerd. Toen Benoit er gisteren mee thuiskwam, was hij nog een beetje groggy en hij had duidelijk pijn. Ik had zo ongelooflijk veel compassie ermee en heb bij'm zitten bleiten als een klein kind. Maar ik ben dan ook een bleitkouse natuurlijk. Nee, het is gewoon... wat staat hem nog allemaal te wachten? Wanneer zal hij weer eens onbeperkt hond mogen zijn? En wat moet er door 'm heen gaan? Hoe ervaart hij de pijn en al die miserie? Hij had echt wel pijn want hij hield zijn poot soms zelfs op. Hij steunde er wel al op, zij het heel voorzichtig.

Vandaag was ie al veel minder ellendig. Hij mocht gewoon eten, heeft een redelijke dosis pijnstillers gekregen, ook de glucosamine die hij vanaf nu moet krijgen om die artrose toch een stap voor te zijn,... Hij is enkel op het pleintje geweest to toilet, maar dat was alweer aanleiding om enthousiast te zijn en tegen mij op te springen. Ik heb 'm heel voorzichtig op de grond gezet, maar dat belooft dus voor de volgende dagen als hij geen pijn meer zal hebben.

Cézanne neem in ondertussen zoveel mogelijk mee, naar het containerpark met de bakfiets, te voet naar Bioplanet... She loves it. Daarnet was ze aan het vechten met deken en dan begon ze ook te blaffen naar Gizmo in een poging hem tot spel uit te dagen. Ik heb haar gelukkig kunnen stilleggen en Gizmo ging er al even gelukkig niet op in.

De pretpatrouille staan even 'on hold', in revalidatiemode...

Nog enkele foto's van de laatste maand.

zondag 18 september 2011

Hear! Hear!

Heel wat te melden weer en helaas niet allemaal even positief.

Gizmo is op 24 augustus 2 jaar geworden (where's the cake?) en hij is eigenlijk wel wat aan het veranderen. Of dat door zijn opgroeien komt of door Cézanne die een en ander in hem heeft losgemaakt, no idea, maar hij reageert tegenwoordig nogal fel op sommige mensen. Hij laat die mensen vaak eerst strelen en begint dan te blaffen en dat komt eigenlijk nogal over... te meer omdat hij dan vaak ook opspringt. Hij stelde zo'n gedrag vroeger totaal niet, integendeel. Dan pieste hij eigenlijk gewoon meestal als iemand tegen hem praatte. Anyways, omdat hij dat zowel doet naar mensen die hij een beetje kent als naar mensen die hij helemaal niet kent, en zowel terwijl hij aangelijnd is als los, als Cézanne begint te blaffen en zonder dat Cézanne begint te blaffen, naar ogenschijnlijk willekeurige voorbijgangers en uiteraard naar mensen die iets tegen ons zeggen of naar ons toekomen, konden we niet meteen een lijn trekken in het waarom van zijn gedrag. Toen hij me op een dag ook omvertrok toen we voorbij een andere nogal uitvliegende hond passeerden, besloot ik Yanne om raad te vragen.

Yanne kon gelukkig al snel komen en observeerde eerst even Cézanne en Gizmo en hoe wij met hen omgingen, daarna gingen we samen wandelen en we kregen tips en raad in verband met hoe we goede leiders konden zijn, de honden konden kalmeren en ten alle tijde duidelijkheid konden verschaffen over wat van hen werd verwacht. Razend interessant! We proberen nu zo goed mogelijk rekening te houden met haar advies en dat werpt hier en daar al absoluut z'n vruchten af.

Zo gingen we vandaag nog eens met de trein naar Oedelem. De eerste treinrit (enkele weken geleden) was redelijk succesvol in die zin dat ze eigenlijk heel kalm waren en dat Gizmo de trein niet heeft ondergepiest, Cézanne de boel niet bij elkaar geblaft heeft en ze het treinmeubilair heel gelaten hebben. Gizmo hield zich heel gedeinsd toen mensen in-en uitstapten en ons passeerden, maar viel zowel in de heen- als in de terugreis toch 1 keer uit naar mensen die langsliepen. We weten totaal niet waarom hij dat bij hen wel en bij die zovele anderen niet deed, maar goed. Vandaag viel hij totaal niet uit op de trein. We hadden ervoor gezorgd (zoals Yanne ons had aangeraden) altijd tussen hem en wat door hem eventueel als een bedreiging kon worden gezien in te staan en legden daarbij soms onze hand op zijn hand of blokten zijn zicht af. And all went well. Toen we in Kortrijk uitstapten en aan de fietsenstalling kwamen, was er een jongen die gebaren maakte naar Cézanne en ik waarschuwde hem dat hij niet aan de honden mocht komen. Benoit liep achter me met Gizmo en Gizmo passeerde langs de jongen en begon te blaffen (wat eigenlijk wel begrijpelijk is, gezien de gebaren die de jongen maakte naar Cézanne) en wij hadden niet genoeg geanticipeerd en liepen langs de verkeerde kant van Gizmo, dusja... net niet in schoonheid geëindigd. In de trein zelf waren ze echt wel voorbeeldig eigenlijk, ondanks enkele ouden van dagen, with all due respect, die immens veel lawaai maakten toen ze herinneringen bovenhaalden aan hoe ze vroeger varkens castreerden... need I say more... en enkele nog dronken reizigers (we hadden een heel vroege trein). --> foto's volgen (niet veel speciaals natuurlijk, gewoon honden op een trein, maar ja ;-)

Gizmo blijft ietwat geobsedeerd door de paarden, maar blaft al niet meer constant naar ze. Toen hij dat toch deed, zetten we ons kordate 'neen' extra kracht bij door hem even vast te leggen. Cézanne blaft al veel minder naar andere honden ook, maar het gebeurt uiteraard nog.

Gisteren is Cézanne meegeweest met de bakfiets naar Tiegem voor een familiefeest en ook daar was ze een voorbeeldig hondje. Oké, ze sleet zowat haar nagels helemaal af, trekkend naar wat kruimels chips op de grond, maar toen een ukje in haar neus kneep en een ander hummeltje haar oren inspecteerde, deed ze helemaal niets. Pas op, ik ben er helemaal geen fan van dat kinderen dat doen, want Cézanne deed niets en dat zorgt er misschien voor dat ze dat bij andere honden ook proberen en dat kan faliekant aflopen. Daarbij komt dat ik vind dat dieren net zoals iedereen recht hebben op persoonlijke ruimte en die moet gerespecteerd worden. Gizmo moest ondertussen een beetje rusten want hij mankt nogal (de kat die in de boom klom en hij die daar tekenfilmgewijs tegenaan knalde, kan daar voor iets tussenzitten). Hij schijnt geen pijn te hebben, maar dat had hij ook niet toen hij zich onlangs elektrocuteerde tot de vonken op z'n neus stonden (hij gaf gewoon geen kick), dus dat is geen maatstaf voor de ernst bij hem.

Yanne gaf ons ook de raad hen echt de mogelijkheid te geven hun energie kwijt te kunnen en Benoit neemt die taak gelukkig op zich door regelmatig met hen te gaan mountainbiken (langs de Leie, in het hoge gras. Ze kunnen zelfs even los lopen. Nadeel daarvan: Gizmo leeft regelmatig zijn voorliefde voor dode dieren uit door redelijk close met hen te worden: hij rolde zich vorige keer in een dood waterkieken. Lang leve appelazijn voor het wegkrijgen van die necrofiele geur!), hen te laten meelopen naast de bakfiets, hen mee te nemen om te zwemmen (Gizmo vindt water leuk zolang hij grond kan voelen en staat dan vanop een afstandje te janken naar het balletje dat volgens hem net buiten zijn bereik is, maar Cézanne haat het water with a passion. Zij kuiert wat rond, graaft hier en daar een beetje, jaagt op afgevallen appels,...) Al deze activiteiten schelen in zwijninge!

Maar... Zwijninge all the way vorige week toen master of pups Kobe op logement kwam... Getuige deze beelden:


Zo ongelooflijk stil dat die twee het houden, als Cézanne op Gizmo springt is het kabaal zo hevig dat we gewoon niet meer tegen elkaar kunnen praten!



Dit hadden jullie nog tegoed van even geleden: hier is Gizmo appels aan het plukken (eerst nog even de poot opheffen tegen de boom en er dan een appel van halen... zucht)



Of Cézanne die op een appel jaagt:



Nu is het hier all peace and quiet at the kitchen front. Gizmo ligt te snurken en Cézanne is een klein opgerold bolletje. Tot later!

donderdag 11 augustus 2011

Eerste Bakfietstripje














The dogs on wheels-gang koos vorige donderdag het avontuur en trapte richting St-Amand-Les-Eaux. We waren nog maar aan de Expo hier in Kortrijk of Cézanne had in de bak gepiest (op hun tapijtje) en hing bovenaldien aan haar tuigje UIT de bak te schommelen. Even later, in de plattelandsscenery van Kortrijk, deed een koe te veel Gizmo zowat uit de bak springen. Na een serieuze reprimande van de bakfietsbestuurder, in casu Benoit, is dat gelukkig niet meer voorgevallen. De beagle moet uiteraard wel nog de sirene in gang zetten als ze een andere hond ziet en dat gaat toch ook beter blijkbaar met haar voorpoten uit de bak op het wiel gesteund. Maar goed, geen accidenten!

Onderweg konden de hondjes telkens los als we stopten en het hoeft dan ook niet gezegd dat ze zich behoorlijk geamuseerd hebben. Op de camping zelf moesten ze natuurlijk aangelijnd worden, maar dat hield NV Graafwerken niet tegen om ook daar de bodem tot een heuse werf te herschapen.

Op terugweg nog even langs Torro en Kobe, om in schoonheid te eindigen, en there you had it. Ondanks het niet zo fameuze weer, al bij al een geslaagde eerste poging!

PS: Cézanne heeft wel een Alf (ken je die figuur nog van op TV?)-neus sinds gisterenmorgen. Waarschijnlijk een insectenbeet. Ze is daarnet heel flink meegegaan naar de dierenarts en things should be okay in no time.

woensdag 3 augustus 2011

Love, love, love

Sinds gisteren zijn we terug van enkele dagen Oedelem. Hoeft het nog gezegd dat Gizmo al twee dagen, volledig geveld, probeert een beetje slaap in te halen? Hij gaat zelfs liggen in de lift als we naar beneden gaan om te 'toiletten'. Nochtans, hij heeft ook in Oedelem af en toe de tijd genomen om bij te slapen. Toegegeven: het feit dat hij in de zetel mocht en meestal serieus geknuffeld werd, was natuurlijk wel aanlokkelijk. Cézanne heeft zich dan weer de moeite getroost de tuin iets meer reliëf te geven, na eerst vanop de tafel een serieuze overweging te hebben gemaakt van waar dat het beste zou passen. De paarden interesseerden haar niet echt, maar toen ze er eens in slaagde in hun wei te glippen, vond ze het wel de max er rond te crossen in konijnenstijl. De katten waren dan wel een gemeenschappelijke vijand: zij en Gizmo haalden in die zin hun slag thuis dat de washokkat op slag verdwenen was en pas gisteren is teruggekomen. Anyways, enkele foto's die het beschrevene illustreren:









maandag 25 juli 2011

Dogs on wheels

Het is alweer even geleden dat er nog nieuws van de pretpatrouille kwam. Niet dat ze al die tijd stilgezeten hebben natuurlijk. Verre daarvan. Gizmo en Cézanne blijven hun typische zelfjes en om de een of andere reden worden we het nooit moe hen te observeren. Net als wij zijn ze behoorlijk gevoelig voor gewoontevorming en ze ontwikkelen hun eigen typische kleine routines in het leven van elke dag. Niet dat ze het erg vinden als er eens iets anders loopt dan gewoonlijk.

Zo gingen ze eind juni 3 dagen naar Oedelem omdat Benoit moest werken en ik op 2-daagse ging met de 2de-jaars van de methodeklassen. Ze kennen het daar al een beetje en hebben daar sowieso altijd heel wat om handen. Gizmo heeft Dixie, het paard én de 2 katten in de gaten te houden, een taak waarvan hij zich met heel wat plichtsbewustzijn en onaflaatbare passie kwijt en Cézanne vormt samen met de 2 andere hondjes, vooral met Fientje, een team dat rond Tine moet hangen en geknuffeld moet worden. Toen Benoit ze dinsdagavond ging halen en ze de keuken hier binnenkwamen bekeken ze me zelfs niet. Ze gingen direct op hun kussen liggen en hebben een dag of twee recup genomen ;-).

Een nieuw aan te leren gewoonte heeft vorige donderdag zijn intrede gedaan: meegaan met de bakfiets. We hebben een elektrische Christiania bakfiets aangeschaft en onze auto van de hand gedaan. Donderdagavond hebben we meteen een proefritje gemaakt en hieronder kan je een glimp opvangen van het verloop daarvan. Maar ook vrijdag, zaterdag en zondag zijn we gaan fietsen. Ze zijn het nog niet helemaal gewoon, maar het begint te komen. Zondag ging Cézanne zelfs al even liggen. Gizmo voelt zicht stoerst als hij rechtstaat, maar uiteindelijk ging hij zondag ook wel zitten. Als Benoit of ik met de gewone fiets te ver (lees: 2 meter) voorop rijden, zet Cézanne prompt een janksalvo in en Gizmo moet uiteraard invallen.


En hoe stellen we het anders met onze kleine beagle, nu ze ruim een jaar is?

ego: nog steeds behoorlijk groot. Laatst had een tak van een meter lengte mee van het park tot aan de voordeur. Ze blaft ook beschamend luid naar elke hond die ze ziet. Ook vanuit de bakfiets natuurlijk... Maar misschien is dat wel uit onzekerheid. Misschien schuilt er wel echt een blanke pit in die soms schijnbaar ruwe bolster. Ze blaft ook naar bepaalde mensen, maar we hebben nog niet echt kunnen uitmaken wat de criteria daarvoor zijn. Mensen met een helm op alleszins, mensen met tassen soms, mensen met een donkere huidskleur soms, mensen in een rolstoel of met zo'n speciaal scootertje,...Vreemde moraal, die beagle... Ze is wel een vleugje 'air' verloren. Ze doet niet meer zo arrogant en uit de hoogte. Ze is soms zelfs echt onder de indruk als we ons boos maken of als Gizmo laat blijken dat ze hem moet met rust laten (maar niet voor lang hoor ;-)). Wat vervelender is, is dat als Cézanne zo staat fel te doen, Gizmo nu sindskort ook vindt dat hij moet tussenkomen, wat zich vertaalt in opspringen en behoorlijk dreigend blaffen. Niet meteen interessant als mensen een praatje tegen je willen maken.

kapotbijten: het is echt al een hele tijd geleden en we laten haar eigenlijk ook altijd vrij in de keuken als we er niet zijn dus dat is een hele prestatie. Er is wel altijd vanalles dat mag kapotgebeten worden met de natuurrubber koekjesbal als favoriet. Er zitten nog een paar koekjes in de gleufjes die er niet meer uitkunnen en Cézanne bijt ze gewoon vrij. De helft van het rubber werd al vakkundig door haar gerecycleerd. Het moet ook gezegd dat hun kussens allebei al gaten hebben en door haar gekrab op veel plaatsen al zorgwekkend dun geworden zijn. Ze staat er meestal op te krabben als Gizmo erop ligt en zij er ook opwil, maar geen plaats heeft of als ze Gizmo zover wil krijgen dat hij zich met haar bezighoudt. Ze weet dat hij reageert op haar gekrab...

In huis plassen: vamorgen nog een plasje in de keuken. Een 'ik kan het niet meer ophouden'-ongelukje nemen we aan. Ze laat het normaalgezien keurig weten door bij de deur te gaan staan en als het dringend is eens met haar poot over de deur te glijden. Nijdigheidsplasjes zijn al een hele tijd achterwege gebleven. Hopelijk blijft dat zo...

Luisteren: lukt haar wel, maar soms wel maar na een paar keer gehoord te hebben wat van haar verwacht wordt. Ze komt of blijft, gaat zitten... maar dat mag je lang niet altijd verwachten en meer dan dat moet je ook niet vragen. Zo zal ze niet stoppen met blaffen en met trekken al helemaal niet; ze trekt niet constant, maar toch wel bijna. Wandelen is daardoor meestal niet echt ontspannend. Het is niet dat ze per se voor wil lopen, want ze trekt werkelijk naar alle kanten en soms moet je haar meesleuren. Het heeft alles te maken met het verder willen onderzoeken van alle geuren die haar tegemoet komen. Ze heeft redelijk indrukwekkende borstspieren en haar wandelstijl zou daar wel voor iets tussen kunnen zitten. We probeerden haar eens te leren wat 'dicht' is met behulp van koekjes, maar dan huppelt ze naast je met haar kopje naar jou gericht en wandelt ze totaal niet eigenlijk. Er is nog werk aan...

We zijn vorige week naar de dierenarts geweest voor de nodige inentingen (we gaan misschien een fietsreisje maken) en die vond dat ze er allebei heel goed uitzagen. Jip en Janneke begonnen ook te zwijnen onder haar tafel en demonstreerden daarmee ook meteen het geheim van hun slanke lijn.

Verder heeft Gizmo zich ook ontplooid tot een getalenteerd fruitplukker. Appels en braambessen zijn zijn specialiteit. Verwacht echter niet te veel verfijndheid. Om wat bladeren en doornen zit hij niet verlegen. Benoit heeft er een filmpje van, maar ik wacht samen met jullie af...

Wel hebben we al dit filmpje waarin Gizmo zich vastbijt met een serieus staaltje hardnekkigheid.


En misschien nog een paar beelden van hoe Gizmo het liefst ligt te dommelen en van hoe ze ook 'deftig' kunnen zijn:



Ik zie net dat er zich witte isomobolletjes over de keukenvloer beginnen te verspreiden; ze zijn erin geslaagd de twee lagen van hun nog geen 6 maand oude kussen te doorboren en door hun zwijnactiviteiten begint het dus te 'hagelen'. To the rescue want Cézanne begint ze vaneigens al op te stofzuigen.

Over hoe braaf ze waren op restaurant in Gent zal ik het dus maar een andere keer hebben.

zondag 15 mei 2011

Meanwhile...

Dominique en Torro hebben het me al vaak verweten dat er al een tijd niets nieuws te lezen viel over Jip en Janneke aka Gizmo en Cézanne. Dus hier een kort overzicht van hoe het ondertussen is gegaan...

We zijn begin april met de roedel voor een paar dagen naar Oedelem getrokken. Tine was met Laure naar Engeland en wij waren dog/horse/cat/house-sitters van dienst. Dat sitten ging Gizmo en Cézanne niet zo bijster goed af. In fact, Gizmo heeft een dag of drie niet gezeten. Dixie en Powertje moesten volgens hem elke seconde op de voet gevolgd worden. En dan had ie nog de katten in de gaten te houden. Hij wist niet waar zich het eerst aan te wijden. Nu, het kan wel leuk klinken enzo, maar mocht hij ooit aan hen kunnen, het zou nogal wat van zijn aandoenlijkheid verliezen. Benoit moest de poort naar de weide herstellen omdat Gizmo die gewoon aan stukken had gesprongen.
Cézanne overtuigde Fientje tot vriendschap en drentelde vrolijk mee op tocht over de weides met haar nieuwbakken vriendinnetje. In huis was het zetelfeest nooit veraf. Fientje en Evita zijn dat gewoon en het was een beetje ondoenbaar het Gizmo en Cézanne te verbieden.
Overdag hadden ze uiteraard heel wat te doen, want ook wij waren zowat voortdurend buiten aan het werk. Cézanne moet zowat een klein boompje opgegeten hebben aan takjes en stukjes hout. Gizmo was al op dag een gewond aan de binnenkant van zijn dij en op zijn onderbuik van op de omheining te springen en in de struiken achter Cézanne aan te crossen. Er waren stukjes van zijn neus ook...
Ik laat de foto's voor zich spreken.

Thuisgekomen heeft Gizmo een paar dagen gewoon geslapen. Hij was volledig uitgeput. Moe maar tevreden, nemen we aan.
Gelukkig wenden ze snel weer aan life in an apartment. Het heeft zeker z'n nadelen, hoor. Zeker nu het weer mooier wordt. Het zou zooo ontzettend handig zijn ze gewoon buiten in de tuin te kunnen laten. Geen terras schoon te schuren na hun ochtendlijke toiletbeurt, geen planken vloer proberen te ontgeuren na een zoveelste ongelukje van Gizmo (na zijn castratie is dit weer een beetje erger geworden, zijn poten afdrogen is soms al genoeg om zijn sluisje open te zetten) of een opstandigheidspiesje van Cézanne. Wel dient gezegd: Cézanne snapt echt wel dat ze aan de deur moet zitten als ze nodig moet. Haar dat aanleren ging plots heel snel toen ze na elke plasbeurt die niet in huis was een koekje kreeg. Nu eist ze bijna een koekje telkens ze op het terras is geweest. Maar goed, soms, heel soms, piest ze dan vlak voor de openstaande achterdeur... Dat is Cézanne...

Het zwijnen is na de castratie zo mogelijks nog heviger en frequenter geworden. Ze zijn echt aan elkaar gewaagd en soms moeten we ze echt buitensteken als we nog iets willen zeggen tegen elkaar onder het eten.

Neen, een hond, voor het gemak moet je't niet doen... Desalniettemin, het zou ons moeilijk vallen ze te moeten missen. Hun onverstoorbare vrolijkheid en ongenaakbare 'zijn', dat is echt de max. Ze brengen zowaar zekerheden in het leven, ze zijn werkelijk heel consistent in hoe ze zijn.

Ze kunnen ook heel braaf zijn, trouwens. Zo zijn ze meegeweest naar een picknick in het Citadelpark. We hadden zo'n schroef waar je ze kan aan vasthangen en ze hadden ook een niet-dierlijk kauwbeen gekregen, maar ze waren eigenlijk super easy going. Hebben geen eten gegapt bijvoorbeeld (voor hen een hele prestatie)... Gizmo heeft trouwens een bakje aardbeien verorberd gisteren (eat that, Torro). Jah, het stond op het aanrecht en er was niemand bij! Het was achtergelaten eten! Gizmo is een fervente freegan, moet je weten. Echt overtuigd tegenstander van voedselverspilling.
We hebben ze ook meegenomen naar De Dingen, een nieuwe samenkomstgelegenheid hier in de Budastraat. Ze zaten buiten met ons en Cézanne, jah, da's een madamke hé, die gaat mooi liggen. Gizmo is iets nerveuzer en lomper ook wel, wou zich ook overal gaan opdringen, zijn boxerssneus in andermans glas steken enzoverder,... Ze moeten het ook leren, hé...

Maar goed, allicht zullen de blogs minder frequent worden (Domi, bij deze dek ik me dus in), veel nieuws valt er meestal niet echt te melden. Maar in desbetreffend geval, lees je't uiteraard wel.



We hebben een polootje en immens veel mee te nemen... ;-)





Evita




De boom waar ik over sprak...



Zoek de ontbrekende stukjes.








In elke andere context denkt men bij 'meisjes voor het raam' aan andere dingen.




'Zwinninge'