Op deze betekenisvolle dag hadden we een afspraak met dierenarts Christine. Gizmo's pietjesplekkenkunst was ons toch net iets te aanwezig en de seksuele frustraties die hij steeds vaker opliep, deden hem nog doortastendere pogingen ondernemen toch aan zijn trekken te komen. Zijn oog viel vooral op Evita. Castratie dus.
Om 9u. werd hij nuchter verwacht. Benoit was helemaal bezorgd naar zijn werk vertrokken en baalde zwaar dat ie er niet bij kon zijn. Gizmo was dus overgeleverd aan de goede zorgen van 3 vrouwen in de dierenartspraktijk. Christine, Christine en ik. Eerst werd hij gewogen en als een echte vrouw is ook Gizmo behept met weegschaalangst. Ik kon 'm bijgevolg niet helemaal loslaten toen ie erop stond, maar hij weegt zo'n kleine 23 kg. Dat zou eigenlijk alleszins zo'n 25kg mogen worden (De Pro-enzymen die ik heb besteld zijn aangekomen, dus nu zou hij meer moeten kunnen opnemen van zijn voeding). Ondanks onze liefkozingen was hij niet helemaal op zijn gemak toen de ene Christine en ik hem op de operatietafel vasthielden en de andere Christine een katheder stak in zijn voorpoot. De verdoving werkte snel en ik liet 'm helemaal aan Morpheus overgeleverd met de verzekering dat ze me zouden opbellen na de operatie en ook als hij mocht worden opgehaald. Ik hield Benoit uiteraard posted. Rond 10u. kreeg ik het geruststellende telefoontje dat alles goed was gegaan en dat hij al zijn kopje eens had gerecht. Hij had wel redelijk wat gebloed omdat hij (ik quote Christine) 'nogal serieus ontwikkeld was' (Benoit kweetnie oe -plaatsvervangend- trots toen ie dat vernam).
Om half een belden ze me dat ik over een uurtje onze stoern mocht ophalen. Toen ik in de wachtzaal zat hoorde ik hem een beetje janken en dat was de voorbode voor wat zou gebeuren toen hij me zag. Hij had een overvolle blaas en gecombineerd met enig excitement resulteerde dat in een ondergeplaste vloer, ondergeplaste schoenen,...
Maar goed, he was all okay. Daarnet probeerde hij weer even 'zijn zus' binnen te doen (de hormonen zijn nog niet uitgewerkt duidelijk). Hij hoeft geen kap aan, op voorwaarde dat hij zijn wonde een beetje met rust laat. Ik vind het moeilijk in te schatten wat dat dan precies is. Hij likt er natuurlijk wel aan en een beetje mag, maar wat is een beetje? Het zou zo'n 10 dagen duren eer hij weer helemaal in orde is (eventuele zwelling en bloeduitstorting is weggetrokken) en ik wou dat we al zover waren. Maar goed, this too shall pass ;-).