Een blog over huisdieren: meliger, marginaler en kitscheriger kan haast niet. Geen schaamte te bespeuren echter: we zijn dankbaar voor het feit dat deze wezentjes hun leven delen met ons en wij delen op onze beurt graag ons wedervaren met wie daar kan van genieten. Het is ook een handige 'for memories' sake' tool.
We zijn ondertussen al ruim een week in het nadrukkelijke gezelschap van Madam Cézanne en Damienne, Iris, Benno en Thor voelen haar afwezigheid ook heel nadrukkelijk. Lola echter is er ferm gerust in. Ze haalt vooral wat gemiste slaap in. Vanmorgen kwamen we samen op de speelplaats en het werd een feest van herkenning. Het heeft Cézanne wel weer aangezet toch een graadje meer ongehoorzaamheid achteraf: ze etaleerde vooral haar statementplassenskills. Maar goed, we gaan dapper verder met het geven van de juiste antwoorden op haar vragen.
We hebben van Tony alweer enkele heel bruikbare antwoorden gekregen en telkens ik naar de telefoongesprekken luister, vat ik nieuwe moed. Deze vakantie wil ik vooral werk maken van haar wandelgedrag. Ik hou jullie op de hoogte van onze trainingssessies. Die zullen beginnen met stopstartchangedirection in huis.
Gizmo is ondertussen ook niet meer zo zielig en we vinden onze lieverds vaker wel dan niet samen in het grote bed, al dan niet het zwijn aan het uithangen. Het zit alleszins goed snor tussen hen. Getuige deze lieflijke beelden:
En voor de geste nog even een filmpje over onderlinge hondenliefde:
Cézanne heeft ook al de nacht doorgebracht uit haar bench en dat heeft geen aangepaste keukeninrichting opgeleverd. We laten ze meer en meer uit haar bench als we er niet zijn (en als we er wel zijn uiteraard ook), en gisteren heeft dat voor het eerst schade opgeleverd: de tochtstrip is een gewisse dood gestorven toen wij in Oedelem waren 's avonds. We kwamen nochtans thuis met een vreselijk leuk speeltje dat ze van tante Laure gekregen hebben. Hieronder zie je Gizmo in actie ermee.
Cézanne werd duidelijk verteld dat ze uit zijn buurt moest blijven toen hij ermee bezig was, maar terwijl ik dit zit te schrijven, zijn de rollen net omgekeerd. We zullen eens proberen wat het geeft als we 2 identieke speeltjes hebben, want nu is dat ene toch altijd leuker dan het andere. Waarschijnlijk blijft dat zo.
Ondertussen is het filmpje dus klaar ;-). We zijn er ondertussen ook al achter dat 'eigenzinnig' echt wel het woord is dat het best bij Cézanne past. Ongelooflijk hoe ze altijd probeert haar zin door te drijven. Gelukkig hebben we in de kerstvakantie ruim de tijd om haar een en ander bij te brengen; het zal nodig zijn! Want Madam heeft echt wel een 'attitude'!
We hebben de voorbije dagen ook gemerkt dat ze graag 'fel' doet tegen andere honden, tegen kinderen, tegen wie of wat dan ook haar pad. Gizmo die voorheen gewoon heel excited werd bij het zien van andere honden, moet zich nu natuurlijk ook stellen, dus hopelijk kunnen we haar dat snel afleren voor hij er ook mee weg is.
Ondertussen hebben we een tweede rustige nacht achter de rug. Dat is niet zo verwonderlijk als je in overweging neemt hoe hard er overdag gespeeld wordt. Het was net zoals gisteren het eerste werk: playtime. We zijn ook naar de speelplaats geweest voor wat sneeuwpret. Het is super hoe ze daar kunnen rennen. De wandeling ernaartoe verliep iets minder vlot, maar op terugweg lukte het al beter. Ze waren verre van uitgespeeld en ze hebben ondertussen wel al even een dutje gedaan, samen in het grote bed, maar het percentage speeltijd neemt toch de overhand. Cézanne heeft het zo druk met spelen dat ze nog maar 2 keer 'in time-out' moest vandaag. (Vergis je niet, ook daar vindt ze altijd wat om uit te vreten.) Je moet echt ogen op je rug hebben met haar, maar Gizmo helpt: als ze ergens tegen opspringt (ze staat dan tegen het aanrecht, op haar achterpootjes), dan gaat hij met z'n kop onder haar pootjes en dan staat ze even op hem en zo wordt ze op de grond gezet. Dank je wel, Gizmo! Maar goed, tot nog toe zijn het dikke maatjes. Wij houden echter soms ons hart vast als we ze zien spelen, maar ze geven zelf geen kik, dus waarschijnlijk ziet het er erger uit dan het is. Het is soms echt heel grappig want Cézanne past precies onder Gizmo. Ook zijn er de typische taferelen: het speeltje dat de ander heeft is altijd interessanter, speeltjes interesseren hen weinig tot de ander interesse toont,... Benoits filmpje is klaar, maar hij is nog niet helemaal tevreden, dus het wordt nog even geduld oefenen. Ondertussen laat ik enkele foto's voor zich spreken. Het speelterrein verlegde zich ondertussen ook wel tot de keukenvloer, maar de foto's beperken zich nog tot de bedtaferelen.
Het hing al even in de lucht, en samen met al die sneeuw viel het er uiteindelijk ook uit: Gizmo heeft een playmate. Gizmo speelt, zoals menig lezer wel al zal zijn opgevallen, namelijk nogal graag. De woensdagmiddagspeelpartijen met Torro zijn voor hem echt de hoogtepunten van de week. Hij amuseerde zich vorige zondag op de speelplaats ook enorm met Cézanne, het beagletje van de Sameyns, die recht tegenover school wonen.
Ze dachten al even over een nieuwe thuis voor haar omdat ze hun andere hond Lola nogal terroriseerde en ook een eigenzinnige kijk had op binnenhuisarchitectuur, waarbij ze haar ideeën daarover gezwind gestalte gaf, getuige onder andere stoelen, tafel,... Lola's karakter begon te veranderen en Cézanne ging vrolijk door met het uitdelen van de lakens en haar positie als de baas van heel 't spel keer op keer te bevestigen.
Na heel wat wikken en wegen ben ik daar gaan aanbellen met het voorstel dat Cézanne bij onze roedel zou komen, waarop hun roedel na ook heel wat wikken wegen inging. Cézanne had echter nog maar enkele dagen geleden een sterilisatie achter te rug en daarom besloten we nog even te wachten, want Gizmo en Cézanne én rustig aandoen, dat is een onmogelijke combinatie, zo leek het ons.
Maar vrijdagavond was het dan zover. Wij naar huis met Cézanne en een heleboel spulletjes, waar we heel erg dankbaar voor zijn. Zo staat er in de keuken nu ook haar bench en dat is echt geen overbodige luxe. Het is een veilig plekje waar ze zich even kan terugtrekken als ze het spelen moe is en voor onze spullen (vooral Gizmo's bed, de tochstrips en de deuren zijn in gevaar) ook veilig als Cézanne 'zonder toezicht' in de keuken blijft. Het is uiteraard de bedoeling dat haar bench op den duur niet meer hoeft gesloten te worden, maar voorlopig is dat echt wel nog nodig. Ze heeft gelukkig ook haar kussen en dekentje en heel wat knaagmateriaal meegekregen zodat niet alles nieuw is voor haar en haar bench is ze ook gewoon.
Ze demonsteert hier uiteraard ook haar typische gedrag en ze stelt daarmee voortdurend ons leiderschap in vraag. Wij reageren met de juiste antwoorden. (Of proberen dat toch.) Zo is ze al een paar keer uit de roedel verbannen omdat ze haar tandjes zette in dingen die daar niet voor dienen. We zijn eens benieuwd hoe lang ze zal nodig hebben om de boodschap te snappen. We hadden ons voorbereid op het consequent zijn dat aan de dag zou gelegd moeten worden, want ook Gizmo zou waarschijnlijk wel weer wat vragen gaan stellen en tot nog toe lukt het ons ook. Het is natuurlijk normaal dat honden 'vragen stellen' (in onze wereld: stout zijn) want ze moeten wel echt zeker zijn over onze geschiktheid als leider van de roedel. hun overleven hangt er dan ook van af. Er zijn natuurlijk ook honden die echt wel graag de leider zouden willen zijn, net zoals er honden zijn die dat absoluut niet willen, maar wel denken dat te moeten zijn, aangezien ze niet de signalen krijgen dat iemand anders dat is. Hoe dan ook, Cézanne verkeert nog helemaal in de veronderstelling dat zij aan het hoofd van de roedel staat. Eens benieuwd hoe lang ze daar nog overtuigd zal van blijven.
Wij kunnen eigenlijk best veel leren over hoe je je moet gedragen als alfa door haar te observeren. Zo doet ze echt gewoon waar ze zin in heeft. Ze neemt met gemak en met een niet mis te verstane air Gizmo's bed in en soms staat hij dan bedremmeld te kijken naar die felle tante in ZIJN bed. Soms liggen ze ook samen in dat bed, met elkaar te stoeien of elk met een speeltje. Het is super om dat te zien.
Gizmo's adrenaline is gelukkig niet meer constant op een verhoogd niveau. Nu liggen ze bijvoorbeeld elk in hun 'bed' te slapen. De speel-en rusttijden beginnen zich mooi af te tekenen.
Samen wandelen ging gisteren niet echt goed; Gizmo werd gewoon gek van verlangen en kon niet meer op zijn poten blijven staan. (Hij stond op een gegeven moment op zijn achterpoten - zo loopt hij soms als hij een andere hond ziet- en viel gewoon om.) We wandelen dus voorlopig apart tot dat niet meer voor zo'n excitement zorgt bij onze puber. Ons kleutertje is momenteel in de 'nee'-fase denken we. Zodra ze het hier goed gewoon is, begint ook voor haar het thuisonderwijs. Ze is al op training geweest (maar dat betekent natuurlijk niet dat ze altijd luistert ;-)) en we kunnen dat dus al als aanknopingspunt nemen.
Smetteloos schoon in het hier in deze woelige tijden absoluut niet, ondanks mijn verwoede gevecht (de stofzuiger en dweil als geallieerden) tegen het haar en de pootafdrukken. Maar goed, ik heb er vertrouwen in ook die strijd uiteindelijk te winnen.
Wij zijn met z'n drieën in elk geval heel blij dat Cézanne onze gelederen vervoegt en hopen dat ook zij het wel naar haar zin heeft. Maar het filmpje en de foto's wijzen toch in die richting ;-). Hun gelukzalig gesnurk dat mijn achtergrondmuziek vormt terwijl ik dit schrijf ook wel, denk ik.
PS: Benoit is begonnen met het 'opkuisen' van ons bewegend beeldmateriaal (waarschijnlijk komt dat neer op al mijn beelden wissen) dus een filmpje is on the way! Op de kwaliteit van het filmpje in dit bericht let je best niet al zeer, het was 's avonds (lees: geen natuurlijk licht) en het was ik die filmde, dan nog met mijn fototoestelletje ;-).
Vorige zondag viel ons een ronduit gruwelijke ervaring te beurt. We zouden eens checken wat de gehoorzaamheidstraining ons te bieden had. Misschien zou Gizmo aggility wel nog spannend vinden en voor we daaraan zouden kunnen beginnen, zouden we eerst eens kijken hoe hij het deed met andere honden op een pleintje waar hij constant bevelen moet opvolgen.
Het regende en snow was all around. Ideaal, zo leek ons, want er zou wel niet veel volk zijn. We waren inderdaad maar met drie. Een schnauzer met de welluidende naam Bob en een collie die Scottie heette. En wij daartussen, want die twee waren niet zo'n fan van elkaar en moesten allebei een uiteinde kiezen. Een oudere man met laarzen die ons constant bevelen toeschreeuwde... En dat we gerust serieus mochten 'snukken' aan onze hond, hij had nog nooit geweten dat er een hondenkop was afgevallen. Zo'n 3 kwartier gingen we zo goed als ons geweten en gezond verstand het toelieten 'along'. Gizmo deed het eigenlijk helemaal niet zo slecht. Hij yoyoode niet rond zoals Bob die zodra hij in de buurt kwam van een ander levend wezen een blafsaldo ten berde bracht en waarschijnlijk een aantal duracelkes had ingeslikt. Zijn 'baasje' (o ironie) 'snukte' zoals hem was opgedragen, Bobte in het wilde weg, maar Bob was niet onder de indruk. Scottie was iets rustiger, maar moest toch ook af en toe serieus teruggesnukt worden. Benoit en ik wisselden elkaar af. We deden Gizmo zeer tegen zijn zin (ook Gizmo heeft een gezonde dosis common sense) in de drassige sneeuw zitten en liggen, leerden naar elkaar toe te draaien (Choreografie was de gelaarsde schreeuwer niet vreemd) en achterom wisselen, linksom, rechtsom, staan, achteruit lopen,... Toen het erop zat, kwam de trainer naar Gizmo toe, zoals hij ook naar Scottie en Bob ging om 'm even over z'n kop te draaien. En dan denk je aan de video van Tony over hoe 99% van de hondenbijtongevallen vermeden kunnen worden en kan je niet anders dan zuchten en besluiten dat ze ons daar nooit meer zien. Gizmo is een hond en we willen hem ook als dusdanig eren. Hij is geen robot, maar een levend wezen met een heel goed ontwikkelde logica en met een eigen ondubbelzinnige taal. Laten wij anders, die dat wezentje in een wereld opnemen waar hij werkelijk de zak van snapt, vooral zijn logica volgen, en zijn taal spreken om dat samenleven optimaal te laten verlopen. Ook zijn we niet meteen van plan deel te nemen aan 'So you think you can dance', dus dat rondjes draaien rond elkaar hoeft nu eigenlijk ook niet meteen. Bovendien heeft Gizmo zijn tegeltjesdansskills al ruimschoots getoond met Torro.
Gisteren trouwens weer gaan spelen daar; de jongens vlogen er meteen in. Zonder enig geluid leven ze zich in allerlei wedstrijdjes uit. Het is zalig om te zien. Torro die redelijk dominant is, laat Gizmo, die subtiel maar doeltreffend het leiderschap naar zich toe trekt, eigenlijk nogal eens zijn gang gaan. Tssss, Gizmo, gluiperd. We hopen vooral dat ze't zo goed met elkaar kunnen blijven vinden. Dan maken we er iets wekelijks van. Toevallig ook Tony gehoord over het 'humping' waar Gizmo en Torro zich in creatieve standjes blijven aan overgeven. Het blijkt een combinatie van spelen en dominantie. Alfareutjes hebben namelijk het voorrecht zich voort te planten. De andere honden in de roedel mogen dat niet. Kwestie dat de juiste genen worden doorgegeven. Honden die jou als alfa zien, willen als ze andere honden ontmoeten wel nog met die andere honden gaan uitzoeken wie waar staat in de rangorde. En dat doen ze onder andere door elkaar 'voortplanting' te tonen. Onze helden zijn aan elkaar gewaagd en dus komen we maar niet tussen. Gizmo slaapt bijzonder goed 's avonds, maar Torro vraagt blijkbaar wel nog om wat actie. Hij rust dan ook af en toe uit tijdens het spel terwijl Gizmo van geen pauzes wil weten. Dosering is iets wat hem redelijk vreemd is. Noteer wel dat hij onmiddellijk kwam toen in hem, midden in hun spel, vroeg te komen.
Waar we ook wekelijks willen naartoe willen, is naar de speelplaats van school. Mia (de allercoolste conciërge ooit) vindt dat best, zolang we maar geen sporen achterlaten. Gizmo kan er de ziel uit zijn lijf rennen en wij kunnen onbezorgd het 'komen als ie niet aangelijnd is' oefenen. Nu loopt het zo: we wandelen langs het fietspad op een moment dat er weinig gerij is. We doen hem zitten blijven en haken hem ondertussen los. Hij blijft mooi tot we hem roepen. Dan loopt hij een beetje, nooit ver, hij komt terug als je de andere richting uitgaat of je even 'verstopt'. Hij komt niet als je hem roept, of toch niet altijd en je kan er vooral voor choco bij staan als hij een appel gevonden heeft. Er staat langs het pad namelijk een boompje en Gizmo vindt ALTIJD appels. Met zo'n appel in z'n muil rent hij ons dan meerder malen voorbij, de triomfantelijkheid zonder voorgaande.
Benoit leerde Gizmo ondertussen ook al te liggen en te blijven, hier bij ons in de gang. (De planken gangvloer zal zich dat eeuwig heugen, het staat er letterlijk in gegrift.) De lesjes thuis zijn snel gekend, maar buiten, jah, daar is de afleiding groot natuurlijk. Daarom dat de speelplaats ideaal is als oefenterrein. Wie weet inspireert de schoolse omgeving Gizmo wel...
Onze lieverd laat, bang dat we hem niet meer terug zouden vinden, neem ik aan, tegenwoordig overal haartjes na (Dat Klein Duimpje daar niet aan heeft gedacht.)Bij bossen (anders zouden we dat misschien niet zien). Ook als je'm net geborsteld hebt, ook als je keihard geknuffeld hebt en denkt dat je een tweede hond kan maken met wat Gizmo heeft gegeven. Ruiperiode blijkbaar, want anders houdt hij zijn haar netjes aan.
Benoit heeft zijn handen meer dan vol met zijn partner in crime. The boys gaan 's morgens samen joggen (Vanmorgen was Gizmo nog een beetje drowsy, wellicht waren zijn dromen nogal vermoeiend.) en ze gaan een paar keer per dag ommetjes maken. Telkens volgt dan een potendrogenritueel. Desondanks dat ritueel drukt Gizmo lustig stempeltjes. Ook boven zijn bed heeft hij met zijn poottekening de muur wat opgefleurd.
Oh well ;-), dogz, gotta luv'm. Al is het maar omdat ze gewoon intrinsiek goed zijn, net als alle dieren. Geen normen en waarden en misschien daardoor o zo veel meer 'goed' dan wij.
Voor wie interesse heeft, op de blogsite van Tony kan je het filmpje vinden (pagina 3) over hoe je vermijdt dat honden bijten. Alweer, de logica zelve. (www.tony-knight.co.uk)
(Ik ben samen met jullie nog altijd in blijde verwachting van een filmpje, hmmm...)
Zondag mocht Gizmo in Stasegem gaan spelen. Aan enthousiasme absoluut geen gebrek, aan gehoorzaamheid echter... Toen Dirk bij de voordeur even dag zei tegen Gizmo zette laatstgenoemde zijn blaaspoortje weer eens open. Benoit nam 'm dan maar direct mee naar de tuin, waar Gizmo toch wel net iets te veel prikkels wachtten om nog veel aandacht te besteden aan wat we van hem vroegen. We zijn momenteel nog in het koekjesstadium om hem een en ander aan te leren.
Woensdag besloten we nog eens op bezoek te gaan bij Dominique en Torro. Gizmo en Torro zetten meteen de speelse strijd om het leiderschap in en demonstreerden elkaar om beurten dat ze de ander eigenlijk wel domineerden op een nogal seksueel getinte wijze. Gizmo legde dat echter slim aan boord: hij liet Torro eerst een hele tijd achter hem crossen en toen die dan even moest bekomen daarvan, sloeg Gizmo toe natuurlijk. Hij lijkt onverbeterlijk en vooral uiterst volhardend in de boosheid. Het deed er niet toe hoe vaak Torro hem liet aanvoelen dat hij wel degelijk de place ownde, Gizmo ging dat weer telkens opnieuw in vraag gaan stellen. Ze hebben even alleen buiten gezeten en eigenlijk is het wel de max om te zien dat ze zo'n niet-aanvallende interactie kunnen hebben met elkaar. Hopelijk blijft dat zo!
Gisteren werden we door een klein, maar redelijk dapper zonnetje overtuigd Gizmo eens kennis te laten maken met het Kluisbos. Hij maakte daar meteen een goede beurt door nauwelijks te reageren op twee honden die even verder aan ons voorbij liepen. Op een gegeven moment liepen we werkelijk midden het bos en helemaal alleen. We hebben het er even op gewaagd hem van de leiband te laten. We lieten hem zitten, haakten zijn leiband los en vroegen hem te blijven. Toen volgde het 'go!'-signaal. Als een hobbelpaard ging ie er vandoor. Niet te ver, maar blijkbaar ver genoeg om zijn oren Oost-Indisch uit te schakelen als hij geroepen werd. We verstopten ons achter een forse boom en moesten echt niet lang wachten om hem voorbij te zien schieten. Toen hij ons zag, vloog hij bij zijn rembeweging door een ingebeelde bocht en we onthaalden elkaar alledrie met tomeloos enthousiasme. (beelden volgen zodra Benoit het eens ziet zitten om een filmpje samen te stellen, want hij is nog 'materiaal aan het verzamelen ;-) en ik ben een immens slechte filmster -met doffe /e/ ;-)), dus ik zorg vooral voor onbruikbaar materiaal, terwijl ik veel sneller naar de camera grijp, for memories' sake ;-)).
Even later wilden we het nog eens proberen maar geen haar op meneers hoofd dat nog maar overwoog te gaan zitten toen we daarom verzochten. Het excuus van de natte blaadjes die aan zijn teergevoelig achterste nogal onaangenaam aanvoelden, kan hier misschien aangevoerd worden, want bij een iets drogere ondergrond bleek zitten nu toch eigenlijk weer niet zo veel gevraagd. Blijven echter... Uiteraard moest hij dan aan de leiband blijven. Gelukkig lukte het hem dan toch om aan alle voorwaarden te voldoen en kon hij opnieuw proeven van een streepje vrijheid. Hij bolderde de helling af en toen Benoit een stevige tak gooide, was de pret compleet. De tak werd echter een triomf en ondanks onze verzoeken hem te brengen, liep hij er met het nodige leedvermaak en de onvermijdelijk trots vrolijk aan ons voorbij. Er kwam een man aan die even inhield toen hij Gizmo zag. Wij riepen onze triomferende viervoeter en hij kwam wel naar ons toe, maar zoefde evengoed aan ons voorbij. Benoit is echter wel degelijk opgewassen tegen de kuren van 'zijn zoon' en had 'm al snel bij z'n halsband. We moesten nog wat 'stop-start-change directions' uitvoeren met Gizmo om hem duidelijk te maken dat wij wel degelijk bepaalden waar de wandeling heen ging, omdat hij af en toe wel nog eens durfde te trekken, maar al bij al is hij echt wel an easy dog.
Zo is hij in de auto altijd heel rustig. We hebben ons al afgevraagd wat de mensen die achter ons rijden denken bij het zien van onze heel aandachtige omgevingsspotter.
(ik weet niet wie het geschreven heeft, het is zo'n beetje 'cultureel gemeengoed' geworden denk ik,...)
If you can start the day without caffeine, If you can get going without pep pills, If you can always be cheerful, ignoring aches & pains, If you can resist complaining & boring people with your troubles, If you can eat the same food every day & be grateful for it, If you can understand when your loved ones are too busy to give you any time, If you can overlook it when those you love take it out on you when, through no fault of yours, something goes wrong, If you can take criticism & blame without resentment, If you can ignore a friend's limited education & never correct him, If you can resist treating a rich friend better than a poor friend, If you can face the world without lies & deceit, If you can conquer tension without medical help, If you can relax without liquor, If you can sleep without the aid of drugs, If you can say honestly that deep in your heart you have no prejudice against creed, colour, religion or politics..... Then, my friend, you are almost as good as your dog.
Eerst en vooral wil ik alle lezers van deze blog (en die zijn er dus duidelijk wel! ;-)) bedanken voor de positieve reacties! Blijkbaar zijn wij niet de enigen die plezier beleven aan de avonturen van en met onze furry loved one.
We hebben de voorbije week niet alleen heel wat bewegend beeld 'starring onze aller Gizmo' verzameld (Ik heb Benoit gevraagd daar een compilatiefilmpje van te maken), we hebben vooral de Doglistener bestookt met vragen. We kennen het principe wel en weten wel al iets van de mysterieuze maar logische hondentaal, maar zo in de dagdagelijkse omgang met Gizmo stuiten we toch geregeld op situaties waarin we ons enerzijds afvragen wat hij ons duidelijk maakt en anderzijds wat onze reactie daarop moet zijn.
Dit is wat we voorlegden aan Tony, de doglistener:
Some questions we have: - how do we react when he pees after the 5 minutes ignoring and then calling him - he plays a lot when we are in the room, but doesn't ask us to join, chews his bone, throws it around and then sometimes it gets underneath the closet. Can we get it for him? How do we do so best? - why does he always scratch his basket- blanket before he lies down? - when are we / is he ready to take him out for walks again? - how do we react when one of us leaves the room while the other stays and Gizmo goes to the door through which one of us just left? - what does it mean when he follows us around in the house? How do we react? - we have the 'a perfect dog in 30 days'-book and have a different interpretation of how to teach him to follow. The pictures show Jan with a treat in her right hand, while the dog walks on the left. In the text I think it says however to keep the treat in your left hand when you want him to walk on the left. I do it the latter way, my boyfriend the first. Which way should it be done? - He has problems staying clean sometimes when he is inside for long (at night, +9 hours). And because we know he pees when excited, first thing we do is opening the door, let him out without looking at him whatsoever, letting him outside on the terrace where he can pee, leave him there for about 5 minutes and then let him in. How do we apply the 5 minutes rule? How do we deal with this? -Every time he sees another dog, he starts jumping up and down because he seems to want to play, he's not aggressive at all. At the moment we just drag him along, him still jumping, walking sort of backwards... We always ignore the other dogs, but that doesn't seem to help. How should we react? -Although he is constantly behaving like he wants to be in charge he pees when he's excited. Like when we ask him to come over after the 5 minutes, he would pee. When we first had him, he would climb in the sofa. Telling him to get out, or just a simple no was enough to get him peeing. How should we react and even better avoid this? What does this mean? What message is he sending us? -He's also very playful, when you push him away (when he's climbing on us) he takes that as an invitation to play. -How do we react to Gizmo's occasional chewing on his bed when we're in the room? -When we're watching tv Gizmo is in the same room playing with his toy (with biscuits in it) that he only gets as a treat. He's got plenty of room but prefers to come playing around the table where the sofa's around (he's got almost no room there). He quite often puts his toys in the sofa and then climbs in to grab it of course, standing front paws in the sofa all the time. We try to block him of, but he seems to see that as an invitation to play with us. He puts his paws on our legs (that's how we block him) or when we push him away, he just gets aggitated and playfull. We've taken the toy away already when he climbs in the sofa, which leaves him searching for as long as it takes to get it back. We've also put him in time-out several times a night when he behaves like that. Are those good reactions? How can we get him to play by himself? -We're teaching him the sit, stay and come routine and when we call him he is so enthusiastic that he runs to us instead of just walking. That is okay, isn't it? Or is he giving us a message we read wrongly? -Since we don't go for walks anymore, he sleeps a lot more. I'd think that's a good thing since it shows he's calmer. It's not a sign of him getting apathic is it?
Een aantal vragen werden op de het forum door andere leden beantwoord, maar in een telefoongesprek stelde Venice (van de website) nog een aantal vragen aan Tony. Er is elke week een telefoongesprek waar je ofwel zelf kan aan deelnemen ofwel vragen kan voor doorgeven en dan kan je die telefoongesprekken vanaf de dag erna online beluisteren. Wat volgt is zo'n beetje wat we kregen als antwoord van the master, mister Tony Knight himself. De antwoorden staan zo'n beetje in blokjes hieronder en de samenhang is niet altijd netjes omschreven ;-). Sure I'll be forgiven for that.
Als hij een andere hond ziet: De andere hond negeren, traagjes wegtrekken, stilstaan en een paar stappen achteruit gaan eventueel. Zijn adrenaline gaat omhoog omdat hij zich afvraagt 'wie/wat is dat en wat heeft hij/ het met mij te maken?' Door er niet op de reageren en door te lopen, maak je hem duidelijk dat hij niet moet beslissen wat te doen, dat wij dat doen. Door kalm te blijven en er niets van te maken toon je hem dat het niets met hem te maken heeft en dat het geen probleem is. Je moet niet streven naar 'geen reactie', het is geen zombie. Maar de adrenalinerush zal beetje per beetje afnemen en op den duur bijna onmiddellijk ophouden. Telkens een hond een andere hond ziet, vraagt hij zich niet af 'ga jij vriendjes zijn met mij?', maar eerder 'Ben jij een bedreiging voor mij of niet?' Sommige mensen zullen om zichzelf te 'beschermen' ook op anderen afstappen met 'Hallo, ik ga even vriendelijk doen, want dan zal jij mij niet aanvallen'. Sommige honden doen dat ook en dat heeft de uitstraling van 'Ik wil met je spelen'. Hem laten socializen met andere honden kan je doen, maar het moet jouw beslissing zijn, niet die van de hond. Het is ook enkel nuttig als de hond gelooft dat jij de leider bent en als jij dan zegt 'toe maar, ga maar spelen, ik maak me geen zorgen', dan heeft de hond vertrouwen in de situatie. Zoals vaak is 'tijd' een essentiële factor. "When you have consistent practice, it won't mean consistent progress. Things will happen, when you will think 'this is a step back', but that's life getting in the way'. But if you have consistent practice you're going in the right direction, even when it's not as straightlined". We zouden moeten zien hoe Gizmo's adrenalineniveaus sneller en sneller dalen.
Waarom plast hij bij sommige interactie, hoe futiel ook? - interactie met mensen heeft voor Gizmo waarschijnlijk ook 'pijn' betekend. Directe interactie met hem maakt hem dus een beetje bang. Sommige honden plassen als ze nerveus zijn, om hun onderdanigheid weer te geven: 'doe me alsjeblieft geen pijn, als ik mezelf onderplas, dan zal je me geen pijn doen.' Als hij naar je toekomt en plast, dan zegt hij eigenlijk 'je zal me geen pijn doen, hé?' Als zijn vertrouwen in jou groeit en hij ervan overtuigd raakt dat jij degene bent die beslissingen neemt en die hij kan vertrouwen, dan zal dat gedrag afnemen. Als je Gizmo roept en hij komt zonder plassen en dat heeft een positief gevolg, een knuffel, een snoepje, dan krijgt hij telkens de goede boodschap. Als hij toch plast, maak er geen zaak van, clean it up as if Gizmo's not there. Hij moet leren dat 'bij ons zijn' nooit enige vorm van pijn inhoudt. Het vraagt een beetje tijd en geduld en als hij komt zonder plassen, moet je er geen overdreven gedoe rond maken, gewoon een beetje knuffelen en that's it. Bij de voor hem 'een beetje stressvolle momenten' die hij goed doorkomt redeneert hij 'oh, wow, dat heb ik goed overleefd' en dat idee moet uiteindelijk de overhand krijgen zodat de 'stress' wegvalt. Wat ook kan helpen is hem heel vriendelijk roepen en hem niet direct aan te kijken, maar zo een beetje van opzij. Als je direct naar hem kijkt, kan dat onaangenaam zijn, een beetje bedreigend.
--> Note aan iedereen die Gizmo nog zal ontmoeten: het is een hond met een verleden, als je hem roept, dan is de kans groot dat hij plast als hij naar je toe komt (ask Dries en Christine, de schoonmaakster bij ons op school). Eigenlijk is het best van al als je hem volkomen negeert. I know, I know, dat is immens moeilijk aangezien hij echt wel extreem werkzame charmes heeft, maar het geeft hem wel duidelijke boodschappen en het is voor hem een heel normale reactie waarvan hij niet overstuur of in de war door raakt. Hem negeren stelt hem juist gerust.
Als we hem wegduwen, ziet hij dat als een uitnodiging om te spelen. -Wat hij eigenlijk doet, is de vraag stellen 'kan ik jouw aandacht krijgen op mijn voorwaarden?' Als hij dat doet en je negeert dat en hij gaat door, dan is een korte time-out niet slecht. Al is het maar een minuutje, want hij heeft zich niet vreselijk misdragen, het is gewoon een beetje bedenktijd. Je kan ook zelf opstaan en de kamer uitgaan, hem daar achterlatend, een minuutje wachten en dan terugkomen, waarbij je uiteraard geen aandacht aan hem schenkt, want er is een scheiding geweest. Als je hem time-out geeft, mag je niets tegen hem zeggen, hem niet aankijken, hem gewoon kalm bij zijn halsband nemen en naar de time-outruimte brengen. De boodschap die hij moet krijgen is dat proberen jouw aandacht te krijgen op zijn voorwaarden niet werkt. Aandacht voor hem is er als jij het beslist en dat zet je boven hem en doet hem vertrouwen krijgen in je.
Als we televisie kijken komt hij in onze buurt spelen - Als de televisie opstaat, dan worden honden behoorlijk slim: ze wachten namelijk tot jij afgeleid bent voor ze je aandacht proberen te krijgen. Als hij je aandacht probeert te krijgen moet je dat volledig negeren en als hij volhardt, een haast 'anonieme' time-out inlassen. Hem niet aankijken, niets zeggen, hem geen aandacht geven. Je geeft de boodschap 'als jij ons blijft 'lastigvallen', dan verlies je de roedel.' Als je hem na even (niet lang) weer binnenlaat, en hij laat je even met rust mag je hem roepen en een beetje knuffelen zodat hij de regels leert, namelijk dat hij mag komen als jij dat vraagt en anders niet. Eigenlijk vraagt hij nu ook weer van alles omdat hij moet te weten komen wat zijn plaats is in deze nieuwe roedel. Zijn taak in de roedel is gewoon bij ons te zijn en te relaxen. Het is heel begrijpelijk dat hij deze vragen stelt, want zijn overleving hangt ervan af.
Het feit dat er eten in het speelgoed zit, betekent voor Gizmo 'ik kan eten VOOR jou'. Daarom speelt hij er ook enkel mee als je in de buurt bent. Je wil niet dat Gizmo begint te denken dat hij zichzelf eten kan geven terwijl jullie erop zitten te kijken. Het is dus beter het eten eruit te halen. (Damn, het is nochtans de max hem daarmee bezig te zien, zoals jullie beslist zullen beamen eens we het filmpje posten.)
Wat als hij zijn speeltje kwijtraakt onder de kast? - Zorg dat hij niet aan het rondspringen is rond jou als je het er vanonder haalt. Als het eronder is, roep hem bij je en als hij uit de weg is, haal je het eruit. Als hij hyperactief wordt als jij het wil nemen, dan hou je gewoon op. Als hij weer kalm is geworden, haal je het, roep je hem, laat je hem zitten en geef je't hem. Hij mag de spelregels niet bepalen. Als hij jou iets komt brengen (en je wil eigenlijk wel spelen) negeer hem dan tot hij jou met rust laat. Dan kan jij naar hem gaan om te spelen. Je kan hem ook even uit de kamer laten als hij zijn speeltje verliest, het onder de kast vandaan halen, hem binnenlaten, laten zitten en het hem geven als hij kalm is. Dan geef je hem een heleboel positieve signalen. (Zeker zo doen als het om 'eten' gaat, zoals een kauwbeentje.)
(Tony vertelde ook een verhaal over een spel dat hij speelde met enkele honden die hem wilden laten zien dat de speeltjes hun trofee waren. Hij gooide een bal en een hond ging 'm halen maar toen hij de hond riep, wilde hij de bal niet brengen. Hij liep dan naar de hond en nam een andere bal. De hond liet onmiddellijk de bal die hij had, vallen en wou de nieuwe bal. Hij gooide die, de hond haalde hem maar wou weer niet komen. Tony nam opnieuw de andere bal en het spel herhaalde zich gedurende zo'n 45 minuten. Dat was een gesprek tussen Tony en de honden, ze testten hem en hij verloor niet. Als hij meer tijd zou gehad hebben en enkele dagen na elkaar even zou gespeeld kunnen hebben, zou hij uiteindelijk wel gewonnen zijn.)
Waarom dat ronddraaien en krabben in zijn mand, op zijn dekentje? -Honden zullen instinctief altijd een beetje rondjes draaien en de ondergrond krabben om die comfortabel te maken voor ze zich neerleggen, hoe comfortabel die ook al mag zijn. Het is een overblijfsel van toen ze in het wild leefden, nu denken ze er niet over na, ze doen het gewoon.
Wanneer gaan wandelen? - als je happy and in control bent; als hij vragen begint te stellen (want het is nieuw terrein), dan geef je hem gewoon dezelfde antwoorden als je binnenshuis doet. Je kan beetje per beetje vorderen. Altijd een beetje stop- start change direction doen eerst zodat hij er nog eens aan herinnerd wordt dat jij de beslissingen neemt. Je kan dat ook al binnen even doen als hij aangelijnd is.
Waarom volgt hij ons? - Dat is niet altijd 'omdat je zijn in het oog te houden mindere bent waar hij moet voor zorgen'. Ook als ze je erkennen als alpha, zullen honden je volgen omdat het roedeldieren zijn; ze weten ook dat ze meer kans maken op overleving als ze in de buurt van de alpha blijven. Je mag wel absoluut geen aandacht aan hen besteden en moet gewoon je ding doen. Geef hem de boodschap van 'ja, je mag me wel volgen, maar er is geen probleem, niets om je zorgen over te maken'. Als je echter geen stap kan verzetten of je hond volgt je, dan is er wel sprake van verlatingsangst (dan denkt hij dat hij de alpha is en voor je moet zorgen, een beetje zoals wij kleine kinderen constant in de mot houden).
Hoe hem te leren volgen: als hij je volgt in allebei de omstandigheden, dan is het oké, in welke hand je het ook houdt; als je wilt dat je hond rechts loopt, dan is hij wel meer geneigd rechts te lopen als jij het koekje in je rechterhand houdt. Doe wat comfortabel is en zorg dat de hond je volgt.
Als je opstaat en hem moet uitlaten, hoe zit het dan met de 5-minuten regel? - laat hem buiten zonder aandacht aan hem te schenken en wacht misschien even tot hij kalm geworden is. Als je hem weer binnenlaat, negeer hem dan tot hij je met rust laat en dan kan je hem even roepen.
Hij mag naar ons toelopen als we hem roepen, hij mag enthousiast zijn ("Het is boeiend te zien dat hij enerzijds plast en anderzijds toe komt lopen," zei Tony). Als hij te veel rondspringt, doe je hem eerst zitten voor je hem een positieve reactie geeft. Zo leert hij zichzelf een beetje te beheersen. Hij krijgt een positieve reactie als jij het goed vindt hoe hij zich gedraagt. Zolang hij de regels maar niet bepaalt en niet all over the place is, mag hij gerust lopen.
16-20 uur slaap is perfect normaal, want ze willen hun energie niet verspelen (ze weten niet wanneer ze opnieuw die energie kunnen aanvullen). Zo zijn ze ingesteld. Dat is geen probleem.
Tip van Tony: Let er ook op dat als je 'nee' zegt, sommige heel slimme honden daar de aandacht in zien die ze vragen en daardoor dat gedrag weer zullen stellen.
Wat Tony nog wist te vertelen: In het begin gedroeg hij zich heel goed, omdat hij nog alles moet verkennen. Nieuwe geuren, nieuwe roedel,... 'ik weet niet zo goed wat er hier aan de hand is'. Nu hij meer op zijn gemak is, heeft hij iets van 'okay, nu even checken wat mijn job is'.
Het is niet per se dat Gizmo de leider WIL zijn, het is meer dat hij moet uitzoeken wie de leider is.
Voila, een hele boterham. Ondertussen gaat Benoit alweer grotere wandelingen maken en overdag gaat dat redelijk. Hij trekt niet, zit als we dat vragen, hij raakt enkel nogal excited als er een fietser, een jogger, een andere hond zijn pad kruist, om nog maar over katten te zwijgen. in het donker ziet hij in werkelijk alles iets dat zijn adrenaline de hoogte in jaagt, zeker nu het herfst is. Een uiterst bedreigend seizoen, zo blijkt! Elk blad een potentieel gevaar, elk ruisen iets dat moet gecontroleerd worden,... Het fietspad achter de spoorweg wordt een oorlogsgebied van de zuiverste soort als je't Gizmo vraagt.
Maar een heuse vordering is echt wel dat er geen ochtendboodschapjes meer te verwerken zijn op onze nuchtere maag, dat hij echt wel altijd gaat zitten als we't vragen, mooi blijft als we dat vragen, en 'komen' is uiteraard nog nooit een probleem geweest. Eergisteren hebben we de deur van de keuken opengelaten toen we naar televisie keken en het gebruikelijke spelletje van onze aandacht proberen te trekken werd wel even gespeeld (met eventjes een time-out als gevolg), maar Gizmo koos er uiteindelijk meestal voor gewoon in zijn bed te gaan liggen.
Ik probeer er op te letten hem echt wel af en toe te roepen om hem even te knuffelen en daarnet bracht dat hem ook wel weer aan het plassen, maar hey, hij moet leerkansen krijgen natuurlijk ;-).
Ik laat het hier maar bij voor vandaag, maar hoop gauw een filmpje te kunnen delen en nog enkele 'verbeteringen' te kunnen melden. Wel laat ik nog even Tony aan het woord:
Je kan zijn blog vinden op: http://www.tony-knight.co.uk/
Het is van zondag geleden dat onze dreumes uit wandelen is geweest. We willen, zoals de hondenluisteraars aanraden, eerst ons leiderschap vestigen voor we samen met hem op 'jacht' gaan. Hij moet ons echt vertrouwen als goede leiders (nu zijn we nog al te vaak de lijders als we gaan wandelen), zodat hij altijd op onze reactie afgaat als er iets opduikt waarop hij geneigd is te reageren. We laten hem naar 'het toilet' gaan op het pleintje voor de deur en daar maken we ondertussen ook duidelijk dat wij bepalen waar hij heen gaat door constant van richting te veranderen. Als hij ergens wil snuffelen, dan wandelen we een paar passen verder en keren daarna naar die plaats terug zodat hij de indruk dat wij bepalen waar hij mag snuffelen. Hij maakt daar helemaal geen bezwaar tegen. Omdat menig lezer (al zegt Benoit dat niemand dit ooit leest en antwoord ik dan dat ik het vooral als een soort logboek wil houden om later nog eens smalend terug te kijken op de evolutie) ondertussen allicht de indruk heeft dat het hier een ware delinquent betreft, wil ik toch enige nuance brengen door te berichten over wat er ondertussen al beter gaat.
- De keuken wordt niet meer als toilet gebruikt. - Hij is al minder excited als we de kamer binnenkomen of als we weggaan. Soms kijkt hij nog nauwelijks op. - Hij wil al wel eens iets leren zoals 'zit, blijf, kom, volg', maar de aandacht is zwaar outnumbered door enthousiasme waardoor dat nog niet altijd wil lukken. Hij weet wel heel goed wat we bedoelen en wat van hem wordt verwacht, dus dat is al een begin natuurlijk. - Hij slaagt erin zijn eetbak met een meer gematigde snelheid te ledigen. - Hij is over het algemeen veel rustiger en meer ontspannen.
Daarenboven blijft hij natuurlijk heel entertainend en heel vrolijk en lief, wat we ook wel heel erg op prijs stellen. We hebben ondertussen ook de keukenkast van de muur losgemaakt en verschoven zodat we plaats hebben om zijn bed te zetten. Een werkelijk gigantisch ding, waar hij zich wel heel erg in amuseert. Hij is druk bezig zijn dekentje naar wens te leggen en speelt ook in zijn bed, wat het voordeel geeft dat hij zijn speelgoed niet verliest onder de kast.
Hieronder foto's van de inwijding van het genoemde bed. Ondertussen ligt er een dus een dekentje in en hoe hij daarmee aan de slag gaat, zullen jullie hier een dezer ook kunnen bekijken.
We hebben ons lid gemaakt van de dog-listener.com (de zoon van Jan Fennell), waardoor we nu toegang hebben tot een ware schat aan informatie (aan de hand van artikels, blogs, video's, een forum, telefoongesprekken,...). We vinden op die manier antwoorden op een heleboel vragen uit onze dagelijkse omgang met Gizmo en krijgen echt heel wat inzicht in hoe zijn koppie werkt. Een hond is nooit stout hé, alles wat hij doet is een logische reactie op de situatie. Eens je die logica snapt, dan kan je allerlei gedrag dat wij niet gepast of wenselijk vinden in deze mensenwereld voorkomen.
We hebben er een redelijk stressy weekje Gizmo opzitten. Het is heel duidelijk geworden dat we eigenlijk helemaal opnieuw moeten beginnen en het deze keer echt wel helemaal volgens het boekje zullen moeten gaan aanpakken, als we ooit zullen willen dat het lukt. Het is niet dat er met Gizmo geen land te bezeilen valt, verre van, maar ik wil echt dat hij ten allen tijde, op vrijwillige basis, doet wat we van hem vragen, simpelweg omdat hij vertrouwen in ons heeft en weet dat wij goede leiders zijn... Maar zover zijn we dus nog niet en Gizmo doet vooralsnog gewoon wat hij zelf het beste en meest gepaste vindt.
Zoals vorige dinsdag... Takashi was in het land en via Jonas regelden we het dat hij dinsdagavond zou komen eten. Ik had hem gevraagd Gizmo te negeren en dat deed hij zo goed en zo kwaad als hij kon, maar Gizmo had wel door dat hij daar verandering in zou kunnen brengen. Zodra Takashi zat, klom hij gewoon bovenop hem. Hij dronk ook feestelijk uit het glas dat ik voor Takashi had neergezet en was mateloos geïnteresseerd in de toastjes. Toen we op een gegeven moment geen aandacht aan Gizmo besteedden, hief die gewoon midden de living zijn poot op. Met een uitdagende blik in zijn ogen stond hij gewoon te plassen. Telkens hij zo'n gedrag ten toon spreidde, verbanden we hem naar de keuken op het balkon, waar hij dan een janksalvo inzette.
De stress werd pas compleet in Oedelem. Evita die met rust gelaten wil worden, Dixie die door Gizmo als de prooi bij uitstek benaderd wordt, Fientje die er op zaterdag bijkwam, in al haar loopsheid,... Ik moet er allicht geen tekening bijmaken. Momenteel is Gizmo in de tuin, door Dixies longeertouw in zijn vrijheid beperkt. De dames liggen immers te rusten... Zucht...
In al onze naïviteit dachten we dat een gezamelijke wandeling met Gizmo en Dixie eerstgenoemde wat minder geëxciteerd zou maken. De wandeling werd een heel intense work-out voor mij. Benoit liep achter ons met Dixie en zolang de afstand behoorlijk was, gedroeg Gizmo zich ook behoorlijk. Kwam Dixie te dicht, dan veranderde Gizmo in een soort springveer, die slechts met heel wat moeite te houden was. Live and learn...
Vandaag ging ik met Gizmo naar het bos. Op weg daar naartoe kwamen we langs een gigantisch terrein waar twee zwarte honden over waakten. En hup, daar was de springveer weer. De wakers raakten met elkaar in de clinch terwijl ik met Gizmo de strijd aanbond. We zijn nog mijlenver van hoe het moet en dat is helemaal niet enkel aan Gizmo te wijten, maar waarschijnlijk vooral aan ons. In het bos zelf dan vormden groepjes lopers, andere honden, ... een constante uitdaging en het hoogtepunt was een pup, waar Gizmo uiteraard heel graag mee wou spelen. Ik had 'm laten neerzitten en hield 'm heel kort. Hij was redelijk kalm, maar de pupeigeraars bleven maar talmen en dralen en plots raakte Gizmo los. (Man, ik wil echt zo'n klimjeton of hoe je het ook noemt.) Hij of ik moeten tegen dat systeempje gezeten hebben en hup, puppywaarts. De eigenaars helemaal in paniek omdat het nog maar een puppy was en hij zou een trauma kunnen oplopen en iets in zijn kopke steken voor de rest van zijn dagen en yaddieyaddieyaddie... Ik verzekerde er hen van dat Gizmo absoluut niet wou aanvallen, dat hij enkel wou spelen en hun pup geen kwaad zou doen. De pup vond het alleszins vooral leuk en Gizmo uiteraard ook. Ik probeerde de Gizmotol, constant van richting veranderend, bij z'n haldband te grijpen, maar het vergde een heleboel pogingen eer ik daar ook daadwerkelijk in slaagde. Langs de wakers hield ik hem heel dicht bij me en zei nogal kort 'nee', telkens hij ook maar probeerde in hun richting te kijken. Hij gedroeg zich...
Maar goed, ik heb ondertussen al verschillende 'hondenluisteraars' gemaild en we moeten dringend nog eens een aantal dingen herlezen. Van zodra we thuiskomen, zal het correcte regime worden toegepast. We zijn eens benieuwd... Het zal vooral van ons afhangen natuurlijk, maar ik kijk wel uit naar een Roedel in Harmonie en ben er zeker van dat dat kan met Gizmo.
Ook bij het hoofdstuk 'When adopted' was Gizmo een aandachtige leerling. Vooral de alinea 'Na een week kan je beginnen je ware zelf te tonen' was 'm bijgebleven. Hij ziet ons duidelijk nog niet als alpha's en doet vooral waar ie zin in heeft. Meestal blijft dat binnen aanvaardbare perken, maar het dagelijks zo'n 4x dweilen is nu ook niet meteen van het aangenaamste. Het vraagt wat geduld en vooral juiste signalen naar hem toe. Zijn eetbakje is ondertussen ook al gesneuveld en de inhoud van onze vuilbak werd ook al meerdere malen aan een inspectie onderworpen. Hij protesteert nukkig tegen het alleen zijn. Vrijdag werd de episode 'Gizmo gaat naar de Dierenarts' meteen gekoppeld aan 'Gizmo gaat naar Zee'. We gingen vooral langs bij Ralph om een beter inzicht te krijgen in Gizmo's belevingswereld en zijn hondenbrein. "Het is een toffe hond, maar je gaat er je werk mee hebben,' was zijn veelzeggende conclusie. Een hond is pas echt volwassen als-ie drie is. Nu is Gizmo met andere woorden in de o zo rebelse puberteit en zoekt hij constant naar wie hij is, wat zijn plaats is, wat zijn taak is binnen de roedel, hoe ver hij kan gaan, of hij de grenzen kan verleggen,... We moeten hem dus zien duidelijk te maken dat hij wel degelijk onder ons staat en dat het universum niet om hem draait... Dat moet je juist tegen een puber zeggen... We moeten even het lief zijn achterwege laten, vooral kordaat en streng zijn en hem ten allen tijde zijn plaats duidelijk maken. Hem heel kort houden als we wandelen is een van de middelen om dat te doen. Het tuigje dat we kochten is daarbij eigenlijk niet zo aangewezen en we mogen van 'tante Dominique' een 'beireblitse' halsband lenen. Ondertussen lezen we ook stukje bij beetje de praktische handleiding van Jan Fennel 'Een perfecte hond in 30 dagen'. Het is echt een heel grote hulp om te leren begrijpen hoe zo'n hondenkoppie werkt. Wij benaderen onze furry loved ones maar al te vaak vanuit menselijk standpunt. We schrijven hen menselijke gevoelens en reacties toe die hen in wezen vreemd zijn. Hen leren begrijpen is echt noodzakelijk om adequate communicatie tot stand te brengen. Nog superveel werk voor de boeg, maar er zijn minder aanlokkelijkere projecten ;-) en we kijken er echt naar uit er samen met hem iets van de maken, van onze roedel... Na de consultatie die ons meteen karrenvrachten gespreksstof opleverde, ging het nog even richting duinen. Na wat klimmen en afdalen ruisde een machtige, verlaten zee ons tegemoet. Gizmo wist dat wel te appreciëren en ging onvervaard de golven proeven. Helaas onze 'herinneringennemer' vergeten, maar mijn old-school-GSM zorgde wel voor wat 'arty' beelden, waarop je werkelijk niets kan onderscheiden, maar misschien wel wat sfeer kan gewaarworden. Benoit nam dit weekend de hoofdbrok van de wandelingen voor zijn rekening. Er tekende zich van meet af aan al een beetje een rollenpatroon af: ik kook voor Gizmo, was zijn dekentjes, maak alles schoon,... doe de 'serieuze' wandelingen tijdens de week,... en Benoit leeft zich samen met zijn nieuw-aangenomen zoon helemaal uit, stoeiend, ravottend,zotdoend... Hij neemt hem meestal mee naar het park, waar hij spelletjes met hem speelt, met de bedoeling hem ook van alles aan te leren. Gizmo is vooral redelijk eigenwijs, zo is gebleken. Hij weet heel goed wat 'Zit', betekent, maar zonder koekje is dat toch wel onvoorstelbaar moeilijk. Een honden-CLB zou 'm zeker ook als ADD'er bestempelen, want bij de les blijven is duidelijk ook net iets te veel gevraagd en afleiding is all around. Vandaag werd geheel onverwacht ook een zwemles ingelast. Gizmo mocht met een beetje meer speling wat rondsnuffelen, toen Benoit plots een serieuze plons hoorde. Gizmo was duidelijk niet van plan geweest een frisse duik te nemen in dit sowieso al veel te frisse weer en dat ie geschrokken was, kon je duidelijk van zijn snoetje aflezen. Hij demonstreerde een feilloze baksteenslag om zichzelf weer op het droge te helpen en prompt werd een 'likmezelfdroogsessie' met veel verve in gang gezet. De wondere wereld van Gizmo wordt stukje per stukje verder ingekleurd en we zijn nog steeds dankbaar dat wij ook enkele kleurpotloodjes mogen vasthouden.
maandag 18 oktober 2010
Fientje sloot gewillig vrede met Gizmo toen er een wandeling aan vast hing ;-).
We hielden een beetje ons hart vast toen we de 3 Oedelemse teefjes op Gizmo loslieten en hoewel ze hem niet altijd met evenveel enthousiasme ontvingen, bleek hij niet echt onder de indruk. Benoit liet Fientje eerst even bij hem, maar die maakte al snel duidelijk dat hij niet te veel in zijn hoofd moest halen. Voor Bes was het allemaal goed, zolang Evita niet in de buurt was. Evita maakte vooral problemen als Tine in de buurt was; dan liet ze Gizmo echt niet naderen. Gizmo heeft blijkbaar niet zo'n feeling voor nochtans niet mis te verstane signalen en probeerde de vrouwtjes telkens opnieuw met sprankelfrisse moed tot spelen aan te zetten. Hij gaf zelf zijn -voor ons- eerst blafje ten beste. Het mocht niet baten. Behalve een renspelletje met Bes was het 'kinnekloppen' voor Gizmo. Niet getreurd echter want ondertussen was er ruimschoots de tijd om zijn terreinafbakeningskills aan te scherpen. Geen 'piesen als een meisje' this time ;-). Dat het een zegen is een getalenteerde fotograaf in de familie te hebben, bewijzen de foto's die Dries nam. Voor we naar het bos gingen voor een wandeling, mocht Gizmo even model spelen. Cool om nu eens foto's te hebben die naam waardig, want mijn pogingen noem ik dan van miserie maar 'herinneringen' ;-). Thanx, nonkel Dries!
Ik mocht van Dominique even langskomen met Gizmo. Na een wandeling waarbij Torro vlot kon duidelijk maken dat hij wel degelijk boven Gizmo staat, lieten we ze even spelen in de tuin. Gizmo daagt Torro's gezag eigenlijk nogal graag uit en Torro doet er dan ook alles aan om het te bevestigen. Wel heerlijk om Gizmo zich zo te zien uitleven.
Radiostemmen kondigden de laatste 'mooie' dag aan en hoewel onze to do lists bulkten, wilden we die dag niet laten voorbijgaan zonder even een frisse neus te halen. Dat er aan die neus ook de rest van een hondenlichaam zou hangen, was helemaal niet de opzet. We gingen gewoon even wandelen met een asielhond, zoals we wel vaker doen. We wilden net een Deense Dog meenemen voor een uitje, toen Kim (van het asiel) ons vroeg een andere hond te nemen, omdat de Deense Dog die dag afgehaald zou worden. Een vrijwilliger kwam net terug van een ommetje met Spike. Omdat Spike niet echt kon aarden in het asiel, treurde, neurotisch gedrag vertoonde, vroegen ze ons hem nog eens uit te laten. Spike had supergoed opgelet in de 'how to get adopted'-les en stal meteen ons hart. Ons hoofd, dat heftig van nee schudde, had niet zo veel meer in de pap te brokken en we waren nog niet eens halverwege de Gavers toen de beslissing al was gevallen. We wilden Spike een kans geven en zouden hem meenemen op proef.
Spike vonden we niet echt passen bij deze vrolijke en honeysweet furry one, en we braken enkele dagen ons hoofd op een naam die ons inziens beter bij 'm paste. Ondertussen leerden we hem een beetje beter kennen.
Hij is nog heerlijk speels, leert behoorlijk snel, is nog niet helemaal zindelijk, checkt regelmatig wie nu eigenlijk de leiding heeft in onze miniroedel (Het boek van Jan Fennel: 'De Vrouw die naar Honden Luistert' is een echte aanrader!) en heeft nog een kinderlijk mooie wonderlijke-wereldblik. Deze hond heeft nochtans vooral kennis gemaakt met de niet zo wonderlijke kantjes van deze mensenwereld.
We hebben onze handen vol met deze lieverd en de kilometers kruipen in onze benen, maar we zijn bovenal heel dankbaar getuige te mogen zijn van Gizmo's dagen, zijn inspirerende gemoed te mogen ervaren en ons leven met het zijne te mogen verrijken.