Stapper en Cézanne groeten 's morgens het gras. Cézanne laat haar pogingen om Stapper aan het zwijnen te krijgen niet achterwege en Stapper wil er precies wel op ingaan, maar durft waarschijnlijk nog niet zo goed. Vanmorgen ging ie echter al een beetje mee in al dat jong geweld.
Cézanne en Stapper: a new adventure
Een blog over huisdieren: meliger, marginaler en kitscheriger kan haast niet. Geen schaamte te bespeuren echter: we zijn dankbaar voor het feit dat deze wezentjes hun leven delen met ons en wij delen op onze beurt graag ons wedervaren met wie daar kan van genieten. Het is ook een handige 'for memories' sake' tool.
dinsdag 21 februari 2012
zondag 19 februari 2012
All work and no play makes Jack a dull dog ;-)
Vandaag voor de tweede keer naar Oedelem geweest. De hondjes lijken al behoorlijk in hun nopjes bij elkaar. Stapper heeft serieus zot gedaan met Gizmo en Mauro, maar hier op het filmpje doet ie Cézanne ook eens een plezier door haar achterna te zitten ;-).
Mauro werd door Tine (Benoits moeder) geadopteerd via SOS Straathonden. Hij is Turks. Gizmo en Stapper komen uit het asiel in Zwevegem en Cézanne werd geadopteerd uit een gezin dat opvang voor haar zocht. Allemaal 2de-handshondjes dus ;-).
woensdag 15 februari 2012
Enter Stapper







Wie de vorige blogpost las, is mee in het nieuwe verhaal, denk ik. Benoit en Gizmo zijn op 28 januari vertrokken en houden even halt in Oedelem om volgende week te vertrekken naar Portugal.
Dat betekende ook het grote moment: Stapper naar zijn nieuwe thuis. Cézanne en ik hadden al zo vaak mogelijk Stapper mee uit genomen voor een wandeling langs het kanaal. Stapper vond het redelijk frustrerend dat hij aan de flexi maar 5 meter vrijheid had terwijl Cézanne als een bezeten konijn voor zijn neus zigzagde. Hij zat haar zo goed als het ging achterna en ik zag het dus wel zitten tussen die twee.
Benoit had ons naar het asiel gebracht en was nog even uitgestapt met Gizmo. Die flipte echter bij al die honden en katten en ik moest nog even wachten eer Stapper meekon. Maar uiteindelijk vertrokken voor een wandeling Zwevegem-Kortrijk. Het aanvankelijke trekken van Stapper hield snel op, dat van Cézanne bleef weliswaar met onderbrekingen duren tot thuis.
Stapper kwam flink mee in de gang en hoewel hij de lift een beetje eng vond, was hij ook flink genoeg om mee te komen. In het appartement zelf was het een avond van ijsberen en rondlopen en rusteloos zijn, maar dat is niet meer dan logisch, denk ik.
Ik was al lang blij dat hij niet overal zijn poot tegen ophief of als een gek overal tegen aan sprong.
De eerste nacht was er wat geklop aan de deur, de tweede nacht ook nog even, maar daar bleef het bij. Er is een streepje verf weg op de deurstijl, maar nog niets vergeleken met wat Cézanne nog gepresteerd heeft.
Als hij me hoort opstaan 's morgens is hij nog steeds heel nerveus tot hij me ziet. Ik laat hen dan eerst uit op het pleintje en terwijl ik dan in de badkamer ben, worden er wel wat stukken uit de dekens gebeten. Dat is voor Stapper nog het moeilijkste moment.
Als ik uit huis ga, stop ik ze elk in hun bench. Ik heb ze ook al losgelaten in de keuken, maar dan was er wel wat gesneuveld, dus misschien toch nog even niet. De eerste dagen was het ook blaffen en janken in die bench, maar niet zo lang (de buren hebben er bijvoorbeeld geen last van gehad en ik weet ondertussen dat Stapper redelijk snel door heeft dat het zinloos is te blaffen of te janken). De derde dag bleef het al stil. De eerste dagen at Stapper ook niet echt goed, maar dat is snel goedgekomen. Nu eet hij flink zijn portie op en ik denk dattie al een beetje is aangekomen zelfs (mag wel,de dierenarts vond 'm niet veel te mager, maar hij mag toch iets zwaarder worden).
Meestal liggen ze samen in de bench, maar ze zijn wel blij dat er nog een andere bench is om even alleen te gaan rusten. Spelen in huis vindt Stapper nog wat te vroeg, denk ik. Hij maakt soms wel aanstalten, maar het lijkt alsof ie nog een beetje onzeker is. Buiten begint dat wel meer en meer los te komen. Vandaag was het Stapper die als een bezeten konijn voor Cézanne zigzagde.
Ik neem ze elke dag mee langs de Leie waar ze kunnen loslopen en dat vinden ze echt zalig. Ze zijn een echt duo dan, al luistert Stapper veel beter dan Cézanne. Hij komt van zodra ik roep, terwijl Cézanne altijd even afweegt wat haar het meeste opbrengt. Hij is heel geïnteresseerd in konijnen, maar kwam toch toen ik 'm riep, toen ie er eentje achterna zat. Super hé! Hopelijk blijft dat.
Tot nog toe gaat het veel beter dan verwacht en ik ben bijna bang dat het te goed gaat en dat hij nog heel erg zou veranderen, maar ergens heb ik er wel vertrouwen in dat het steeds beter zal gaan. Hij is nog onrustig in die zin dat hij altijd rechtstaat als ik de kamer verlaat en hij heeft het 's morgens ook nog moeilijk, zoals ik al zei, maar hij is er natuurlijk ook nog maar 2 en een halve week hé. Als je bedenkt wat voor bagage hij heeft, dan doet hij het gewoon uitmuntend!
Vorige zaterdag is ie meegeweest op de trein. We hebben een bezoekje gebracht aan Benoit en Gizmo in Oedelem. Stapper was niet helemaal op zijn gemak op de trein, maar was wel heel fink. Bij de terugreis stapte hij helemaal zelf op ;-). Ook in de auto van het station naar Oedelem was ie best rustig. Dan kwam de grote ontmoeting met Fientje (kruising Jack Russell), Mauro (geadopteerde straathond uit Turkije, kruising Dobbermann waarschijnlijk) en Gizmo (lompe lieve clown in overdrive) en die verliep eigenlijk ook heel goed. In huis was Stapper ook heel gemanierd.
We gingen gaan wandelen en moesten daarvoor een kwartier met 3 volwassenen en 5 honden in een Citroën C3. Gezellig ;-). Het was super om met zo'n grote roedel op stap te mogen die zich zo goed gedroeg.
Cézanne is nu een stuk rustiger ook. Stapper heeft een goede invloed. Omgekeerd heeft Cézanne langs de ene kant een heel geruststellende invloed op Stapper. Ik denk dat zij een goede houvast is voor hem en hem helpt met zijn scheidingsangst, maar ze zet hem ook wel aan naar andere honden te blaffen. Zo'n beagle-alarm negeren is niet zo evident blijkbaar.
Ik ben in elk geval enorm dankbaar dat Stapper in ons gezinnetje is geland en ik hoop dat hij gauw genoeg vertrouwen heeft om altijd totaal op zijn gemak te zijn. Het is zalig om hem te zien dromen, aan het draven met z'n witte pootjes of om hem te horen zuchten van pure ontspanning, hem te zien crossen met en achter Cézanne,...
Ik probeer af en toe wat beeldmateriaal te posten hier, zodat iedereen kan meegenieten van mijn furry loved ones. Maar nu Facebook nu ook hier zijn intrede heeft gedaan, verwijs ik ook graag naar de foto's en filmpjes die daar staan:
PS: De naam Stapper heb ik uit Lord of The Rings, ik vond het wel passend. ;-)
PPS 2: Dank aan de mensen van het asiel in Zwevegem om Stapper de kans te geven op adoptie, zelfs na al die jaren en 2 mislukte pogingen. Dank voor de goede zorgen, ook van de trouwe wandelaars en dank aan alle mensen die met Stapper begaan waren en zijn!
vrijdag 6 januari 2012
Gizmo revalidatie-update, Mauro, nieuwe horizon
First of all: happy newyear! Let's hope for gratitude, health, love and some easy living ;-)
Na de 6 weken rust (ahum) moeten we helaas vaststellen dat Gizmo nog steeds niet helemaal de oude is. Hij mankt nog heel licht en als hij iets te onstuimig is geweest of te lang heeft gewandeld (soms is 20 minuten al te lang) mankt hij wat meer. Het is dus zeker nog niet in orde. Ik meen me te herinneren dat de dierenarts die de operatie heeft uitgevoerd gezegd heeft dat hij pas in maart echt helemaal genezen zou zijn. Nog even de zieligaardrol spelen dus.
Cézanne klaagt niet, hoewel ze natuurlijk wel vaak in haar bench moet als hun zwijnerij te bruusk wordt, want ze wordt zoveel mogelijk meegenomen om Gizmo rust te gunnen. Ik heb een walky dog (staaf waar veren in zitten om aan de fiets vast te maken, waardoor ze kan meelopen met de fiets en je niet omver kan trekken of te dicht bij de fiets kan lopen) gekocht en zo meelopen aan de fiets vindt ze de max. Ik laat haar het tempo aangeven en man, ik moet soms serieus doortrappen om te voorkomen dat ze me trekt. Gisteren zijn we ook op bezoek geweest bij Iris en Damienne, Benno,Thor en Lola : haar eerste gezin. Cézanne stelde zich tegen alle verwachting heel onderdanig op tegenover Lola die ze vroeger terroriseerde. Ze is blijkbaar ook eens tuk kalmer geworden.
Nu is ze met Benoit in Oedelem, waar ze een nieuwe toydog heeft. Tine adopteerde namelijk de Turkse Mauro via SOS Straathonden. Hij kwam aan op oudejaarsavond en toont zich een uiterst voorbeeldige hond. Hij is een beetje schuchter, maar zag het alleszins al zitten om wat zetelzwijninge te forceren met Cézanne toen ik daar vorige zondag was. Haar alarmblafje, daar is ie wel niet zo game voor.
En dan moeten we ook nog melden dat de pretpatrouille er vanaf februari anders zal uitzien. Benoit en Gizmo trekken namelijk een Portugees avontuur tegemoet. De lokroep van een niet zo voorspelbaar leven in het groen, in een aangenamer klimaat was te luid om te blijven en hier gelukkig te kunnen zijn. En hoewel ik daar helemaal in kan komen, ben ik eigenlijk best tevreden met live as it is en ik ben ook zo'n seut die zekerheden nodig heeft ;-). Cézanne gaat niet mee naar Portugal omdat we bang zijn dat ze daar voortdurend last zou hebben van haar allergie (ze komt er alleen mee in aanraking 'op den buiten' blijkbaar en haar kopje zwelt dan helemaal op, het beestje kan amper haar oogjes opendoen en het zou ook haar ademhaling kunnen hinderen) en blijft dus bij mij. Omdat ze nog nooit zonder andere hond heeft geleefd en we wel een man in huis willen, halen we er een asielreutje bij. We verklappen nog niet op wie ons oog gevallen is, maar it ain't no cornflakedog. Wij zijn dan ook geen cornflakegirls, dus dat zit wel goed. Gizmo vervangen lukt natuurlijk niet en hij zal ontzettend gemist worden.
We houden jullie via deze blog zeker op de hoogte van le nouveau en hopelijk ook van de Portugese avonturen (ik heb Benoit doen beloven een wekelijkse nieuwsbrief op te stellen, maar laten we daar maar niet te veel op hopen ;-)).
Nog enkele video's van PitbullSuzy met Gizmo en een zetelscène met Mauro, een foto van Cézanne die immens graag door het venster kijkt en een foto van een hondje dat ik helemaal naaldvilte uit Gizmohaar ;-).
Thanks for reading!

Gizmohaar gemodelleerd tot een hondje
Mauro en Cézanne
Pitbull-Suzy



Na een meerdere malen ontlede nieuwe benchkus te hebben aangetroffen, houden we het maar bij Kringloopdekens. Fleece bijten ze eigenlijk nooit kapot. Er staat een foto op facebook van na het kussenontleedproces.
Ik heb nog een aantal filmpjes van een spelende Cézanne en een lakentrekkende Gizmo en Cézanne, maar moet die eerst nog even uploadbaar maken ;-)
Na de 6 weken rust (ahum) moeten we helaas vaststellen dat Gizmo nog steeds niet helemaal de oude is. Hij mankt nog heel licht en als hij iets te onstuimig is geweest of te lang heeft gewandeld (soms is 20 minuten al te lang) mankt hij wat meer. Het is dus zeker nog niet in orde. Ik meen me te herinneren dat de dierenarts die de operatie heeft uitgevoerd gezegd heeft dat hij pas in maart echt helemaal genezen zou zijn. Nog even de zieligaardrol spelen dus.
Cézanne klaagt niet, hoewel ze natuurlijk wel vaak in haar bench moet als hun zwijnerij te bruusk wordt, want ze wordt zoveel mogelijk meegenomen om Gizmo rust te gunnen. Ik heb een walky dog (staaf waar veren in zitten om aan de fiets vast te maken, waardoor ze kan meelopen met de fiets en je niet omver kan trekken of te dicht bij de fiets kan lopen) gekocht en zo meelopen aan de fiets vindt ze de max. Ik laat haar het tempo aangeven en man, ik moet soms serieus doortrappen om te voorkomen dat ze me trekt. Gisteren zijn we ook op bezoek geweest bij Iris en Damienne, Benno,Thor en Lola : haar eerste gezin. Cézanne stelde zich tegen alle verwachting heel onderdanig op tegenover Lola die ze vroeger terroriseerde. Ze is blijkbaar ook eens tuk kalmer geworden.
Nu is ze met Benoit in Oedelem, waar ze een nieuwe toydog heeft. Tine adopteerde namelijk de Turkse Mauro via SOS Straathonden. Hij kwam aan op oudejaarsavond en toont zich een uiterst voorbeeldige hond. Hij is een beetje schuchter, maar zag het alleszins al zitten om wat zetelzwijninge te forceren met Cézanne toen ik daar vorige zondag was. Haar alarmblafje, daar is ie wel niet zo game voor.
En dan moeten we ook nog melden dat de pretpatrouille er vanaf februari anders zal uitzien. Benoit en Gizmo trekken namelijk een Portugees avontuur tegemoet. De lokroep van een niet zo voorspelbaar leven in het groen, in een aangenamer klimaat was te luid om te blijven en hier gelukkig te kunnen zijn. En hoewel ik daar helemaal in kan komen, ben ik eigenlijk best tevreden met live as it is en ik ben ook zo'n seut die zekerheden nodig heeft ;-). Cézanne gaat niet mee naar Portugal omdat we bang zijn dat ze daar voortdurend last zou hebben van haar allergie (ze komt er alleen mee in aanraking 'op den buiten' blijkbaar en haar kopje zwelt dan helemaal op, het beestje kan amper haar oogjes opendoen en het zou ook haar ademhaling kunnen hinderen) en blijft dus bij mij. Omdat ze nog nooit zonder andere hond heeft geleefd en we wel een man in huis willen, halen we er een asielreutje bij. We verklappen nog niet op wie ons oog gevallen is, maar it ain't no cornflakedog. Wij zijn dan ook geen cornflakegirls, dus dat zit wel goed. Gizmo vervangen lukt natuurlijk niet en hij zal ontzettend gemist worden.
We houden jullie via deze blog zeker op de hoogte van le nouveau en hopelijk ook van de Portugese avonturen (ik heb Benoit doen beloven een wekelijkse nieuwsbrief op te stellen, maar laten we daar maar niet te veel op hopen ;-)).
Nog enkele video's van PitbullSuzy met Gizmo en een zetelscène met Mauro, een foto van Cézanne die immens graag door het venster kijkt en een foto van een hondje dat ik helemaal naaldvilte uit Gizmohaar ;-).
Thanks for reading!

Gizmohaar gemodelleerd tot een hondje
Mauro en Cézanne
Pitbull-Suzy



Na een meerdere malen ontlede nieuwe benchkus te hebben aangetroffen, houden we het maar bij Kringloopdekens. Fleece bijten ze eigenlijk nooit kapot. Er staat een foto op facebook van na het kussenontleedproces.
Ik heb nog een aantal filmpjes van een spelende Cézanne en een lakentrekkende Gizmo en Cézanne, maar moet die eerst nog even uploadbaar maken ;-)
zaterdag 19 november 2011
Als het even mank loopt...








Zoals jullie eerder al konden lezen, mankte Gizmo al sinds begin september na een iets te innige boombegroeting. Ontstekingsremmers en verplichte rust (Cézanne is even gaan logeren in Oedelem, want Cézanne+Gizmo ≠rust. Ze heeft daar trouwens nogal hoogdagen gekend, kon in de velden gaan crossen, de tuin omspitten, in de paardenstal rotzooien,... Helaas is haar allergie ook weer opgedoken en zat haar kopje dus weer helemaal dik.) brachten geen noemenswaardige zoden aan de hersteldijk. De röntgenfoto's bij de dierenarts toonden niet waar het probleem zat en we werden doorverwezen naar Merelbeke.
Donderdag vertrokken we om 8.30u thuis (Cézanne bleef voor het eerst zo lang alleen achter, we hielden ons hart vast). Gizmo is echt superflink geweest. Hij werd nochtans constant 'lastiggevallen'. Eerst door een aantal studenten die even luisterden naar ons verhaal. De vrouwelijke studentes slaakten al enkele 'oh's' toen Gizmo, die de paarden op de gang hoorden zijn ene oor omhoog zette en zijn kop scheef hield afhankelijk van het geluid dat ie hoorde. En dat ie er zo leuk uitzag en lief en grappig. Wij beaamden dat natuurlijk, maar waarschuwden hen er toch maar voor dat mister Cute wel eens kon uitvallen. Puur uit angst en onzekerheid weliswaar, maar evengoed... Eén van hen voelde ook eens aan zijn poten, zijn schouders. Gizmo, gemuilband, liet het allemaal gebeuren, gaf geen kik. Dan werden hun bevindingen besproken met de orthopediste. Ook zij kwam even luisteren en voelen en was ook al gecharmeerd door Gizmo's kopje. Dat het een leuke mix was, Boxer en Mechelaar. De mix werd weer gemuilband voor alweer een voelen. Let wel: ze bogen en plooiden zijn poten in allerlei posities. Hij gaf alweer geen kik. Ze besloot haar collega er nog eens bij te halen. Dat was een man, had meer kracht, misschien zou hij Gizmo kunnen laten aangeven waar het probleem zat= pijn doen. And he could. Deze man vond Gizmo niet zo leuk en hij gromde al even. Nu kon echter wel gevonden worden waar het probleem zat: de elleboog. Pas op, dat hadden de Christines (onze dierenartsen) ook wel al vermoed, maar er was niet 100% zekerheid. Nu dus wel. De orthopedisten zagen op de foto's ook al een wit driehoekje dat eventueel de pijn en dus het manken kon veroorzaken, maar wilden nieuwe, digitale foto's maken, just to make sure. Gizmo moest worden verdoofd (of toch gesedeerd) voor de foto's en op ons verzoek kwamen de anesthesisten tot bij ons, zodat Gizmo niet met 'vreemden' zou moeten meegaan naar daar, want wij mochten daar niet mee. Bij het scheren en het steken van de catheder gromde hij en viel hij wel uit. Ik neem aan dat hij het wel had gehad met al dat gepruts.
Op de nieuwe foto's was al iets meer duidelijk, maar een CT-scan zou nog beter zijn... Wij gaven onze toestemming daarvoor en hij werd verder verdoofd om gescand te worden. De scans gaven een duidelijk beeld van wat hem al even plaagde.
In een van de stukjes bit waarop de ronding van zijn ellebooggewricht steunt zat een stukje bot dat minder gemineraliseerd was (erfelijk, door te snelle groei, door...; er is van alles mogelijk) De smak tegen de boom heeft daar een minuscuul klein barstje gemaakt waardoor dat gebarsten stukje als een kiezel in je schoen tegen het goede stuk bot wreef. Met een kijkoperatie kon het slechte stuk worden weggehaald, maar dat zou 'm wel vatbaarder maken voor artrose. Als er niets gebeurde, zouden zijn spieren verder slinken (het verschil tussen zijn rechter-en linkerpoot was nu al zichtbaar) en zou hij verder pijn hebben. Want oké, Gizmo is one tough son of a b*tch, maar hij mankt omdat hij pijn heeft. Hij zou na de operatie 6 weken volledige rust nodig hebben; geen bruuske bewegingen. Niet spelen, niet op trappen, niet springen... Ik zei meteen dat dat een gigantisch probleem zou zijn. Maar daar bestaat een oplossing voor, zo bleek, in de vorm van een kalmeringsmiddel. Enige probleem is dat boxers heel gevoelig zijn voor de werkzame stof en we dus niet weten of Gizmo meer boxer-dan wel Mechelaargenen heeft. We hopen dat we die medicatie niet echt zullen nodig hebben, maar 6 weken rustig... get real... Het wordt dus even uitzoeken en afwachten hoe of wat. Na die 6 weken moet hij nog zo'n 6-tal weken een beetje beperkt worden, maar dan zou zijn revalidatie erop zitten.
Zo kwam het dat we tegen 15u. thuiskwamen met een afspraak op zak voor de volgende dag. Ik vreesde al voor wat ik hier thuis zou aantreffen, maar Zanne lag gewoon rustig in haar bench. Ze had niet eens gepiest! Er was niets kapot! Gizmo was een beetje uitgeteld en moest nog enkele uren wachten eer hij mocht eten. Gruwelijk.
Gisteren is Gizmo dus geopereerd. Toen Benoit er gisteren mee thuiskwam, was hij nog een beetje groggy en hij had duidelijk pijn. Ik had zo ongelooflijk veel compassie ermee en heb bij'm zitten bleiten als een klein kind. Maar ik ben dan ook een bleitkouse natuurlijk. Nee, het is gewoon... wat staat hem nog allemaal te wachten? Wanneer zal hij weer eens onbeperkt hond mogen zijn? En wat moet er door 'm heen gaan? Hoe ervaart hij de pijn en al die miserie? Hij had echt wel pijn want hij hield zijn poot soms zelfs op. Hij steunde er wel al op, zij het heel voorzichtig.
Vandaag was ie al veel minder ellendig. Hij mocht gewoon eten, heeft een redelijke dosis pijnstillers gekregen, ook de glucosamine die hij vanaf nu moet krijgen om die artrose toch een stap voor te zijn,... Hij is enkel op het pleintje geweest to toilet, maar dat was alweer aanleiding om enthousiast te zijn en tegen mij op te springen. Ik heb 'm heel voorzichtig op de grond gezet, maar dat belooft dus voor de volgende dagen als hij geen pijn meer zal hebben.
Cézanne neem in ondertussen zoveel mogelijk mee, naar het containerpark met de bakfiets, te voet naar Bioplanet... She loves it. Daarnet was ze aan het vechten met deken en dan begon ze ook te blaffen naar Gizmo in een poging hem tot spel uit te dagen. Ik heb haar gelukkig kunnen stilleggen en Gizmo ging er al even gelukkig niet op in.
De pretpatrouille staan even 'on hold', in revalidatiemode...
Nog enkele foto's van de laatste maand.
zondag 18 september 2011
Hear! Hear!
Heel wat te melden weer en helaas niet allemaal even positief.
Gizmo is op 24 augustus 2 jaar geworden (where's the cake?) en hij is eigenlijk wel wat aan het veranderen. Of dat door zijn opgroeien komt of door Cézanne die een en ander in hem heeft losgemaakt, no idea, maar hij reageert tegenwoordig nogal fel op sommige mensen. Hij laat die mensen vaak eerst strelen en begint dan te blaffen en dat komt eigenlijk nogal over... te meer omdat hij dan vaak ook opspringt. Hij stelde zo'n gedrag vroeger totaal niet, integendeel. Dan pieste hij eigenlijk gewoon meestal als iemand tegen hem praatte. Anyways, omdat hij dat zowel doet naar mensen die hij een beetje kent als naar mensen die hij helemaal niet kent, en zowel terwijl hij aangelijnd is als los, als Cézanne begint te blaffen en zonder dat Cézanne begint te blaffen, naar ogenschijnlijk willekeurige voorbijgangers en uiteraard naar mensen die iets tegen ons zeggen of naar ons toekomen, konden we niet meteen een lijn trekken in het waarom van zijn gedrag. Toen hij me op een dag ook omvertrok toen we voorbij een andere nogal uitvliegende hond passeerden, besloot ik Yanne om raad te vragen.
Yanne kon gelukkig al snel komen en observeerde eerst even Cézanne en Gizmo en hoe wij met hen omgingen, daarna gingen we samen wandelen en we kregen tips en raad in verband met hoe we goede leiders konden zijn, de honden konden kalmeren en ten alle tijde duidelijkheid konden verschaffen over wat van hen werd verwacht. Razend interessant! We proberen nu zo goed mogelijk rekening te houden met haar advies en dat werpt hier en daar al absoluut z'n vruchten af.
Zo gingen we vandaag nog eens met de trein naar Oedelem. De eerste treinrit (enkele weken geleden) was redelijk succesvol in die zin dat ze eigenlijk heel kalm waren en dat Gizmo de trein niet heeft ondergepiest, Cézanne de boel niet bij elkaar geblaft heeft en ze het treinmeubilair heel gelaten hebben. Gizmo hield zich heel gedeinsd toen mensen in-en uitstapten en ons passeerden, maar viel zowel in de heen- als in de terugreis toch 1 keer uit naar mensen die langsliepen. We weten totaal niet waarom hij dat bij hen wel en bij die zovele anderen niet deed, maar goed. Vandaag viel hij totaal niet uit op de trein. We hadden ervoor gezorgd (zoals Yanne ons had aangeraden) altijd tussen hem en wat door hem eventueel als een bedreiging kon worden gezien in te staan en legden daarbij soms onze hand op zijn hand of blokten zijn zicht af. And all went well. Toen we in Kortrijk uitstapten en aan de fietsenstalling kwamen, was er een jongen die gebaren maakte naar Cézanne en ik waarschuwde hem dat hij niet aan de honden mocht komen. Benoit liep achter me met Gizmo en Gizmo passeerde langs de jongen en begon te blaffen (wat eigenlijk wel begrijpelijk is, gezien de gebaren die de jongen maakte naar Cézanne) en wij hadden niet genoeg geanticipeerd en liepen langs de verkeerde kant van Gizmo, dusja... net niet in schoonheid geëindigd. In de trein zelf waren ze echt wel voorbeeldig eigenlijk, ondanks enkele ouden van dagen, with all due respect, die immens veel lawaai maakten toen ze herinneringen bovenhaalden aan hoe ze vroeger varkens castreerden... need I say more... en enkele nog dronken reizigers (we hadden een heel vroege trein). --> foto's volgen (niet veel speciaals natuurlijk, gewoon honden op een trein, maar ja ;-)
Gizmo blijft ietwat geobsedeerd door de paarden, maar blaft al niet meer constant naar ze. Toen hij dat toch deed, zetten we ons kordate 'neen' extra kracht bij door hem even vast te leggen. Cézanne blaft al veel minder naar andere honden ook, maar het gebeurt uiteraard nog.
Gisteren is Cézanne meegeweest met de bakfiets naar Tiegem voor een familiefeest en ook daar was ze een voorbeeldig hondje. Oké, ze sleet zowat haar nagels helemaal af, trekkend naar wat kruimels chips op de grond, maar toen een ukje in haar neus kneep en een ander hummeltje haar oren inspecteerde, deed ze helemaal niets. Pas op, ik ben er helemaal geen fan van dat kinderen dat doen, want Cézanne deed niets en dat zorgt er misschien voor dat ze dat bij andere honden ook proberen en dat kan faliekant aflopen. Daarbij komt dat ik vind dat dieren net zoals iedereen recht hebben op persoonlijke ruimte en die moet gerespecteerd worden. Gizmo moest ondertussen een beetje rusten want hij mankt nogal (de kat die in de boom klom en hij die daar tekenfilmgewijs tegenaan knalde, kan daar voor iets tussenzitten). Hij schijnt geen pijn te hebben, maar dat had hij ook niet toen hij zich onlangs elektrocuteerde tot de vonken op z'n neus stonden (hij gaf gewoon geen kick), dus dat is geen maatstaf voor de ernst bij hem.
Yanne gaf ons ook de raad hen echt de mogelijkheid te geven hun energie kwijt te kunnen en Benoit neemt die taak gelukkig op zich door regelmatig met hen te gaan mountainbiken (langs de Leie, in het hoge gras. Ze kunnen zelfs even los lopen. Nadeel daarvan: Gizmo leeft regelmatig zijn voorliefde voor dode dieren uit door redelijk close met hen te worden: hij rolde zich vorige keer in een dood waterkieken. Lang leve appelazijn voor het wegkrijgen van die necrofiele geur!), hen te laten meelopen naast de bakfiets, hen mee te nemen om te zwemmen (Gizmo vindt water leuk zolang hij grond kan voelen en staat dan vanop een afstandje te janken naar het balletje dat volgens hem net buiten zijn bereik is, maar Cézanne haat het water with a passion. Zij kuiert wat rond, graaft hier en daar een beetje, jaagt op afgevallen appels,...) Al deze activiteiten schelen in zwijninge!
Maar... Zwijninge all the way vorige week toen master of pups Kobe op logement kwam... Getuige deze beelden:

Zo ongelooflijk stil dat die twee het houden, als Cézanne op Gizmo springt is het kabaal zo hevig dat we gewoon niet meer tegen elkaar kunnen praten!
Dit hadden jullie nog tegoed van even geleden: hier is Gizmo appels aan het plukken (eerst nog even de poot opheffen tegen de boom en er dan een appel van halen... zucht)
Of Cézanne die op een appel jaagt:
Nu is het hier all peace and quiet at the kitchen front. Gizmo ligt te snurken en Cézanne is een klein opgerold bolletje. Tot later!
Gizmo is op 24 augustus 2 jaar geworden (where's the cake?) en hij is eigenlijk wel wat aan het veranderen. Of dat door zijn opgroeien komt of door Cézanne die een en ander in hem heeft losgemaakt, no idea, maar hij reageert tegenwoordig nogal fel op sommige mensen. Hij laat die mensen vaak eerst strelen en begint dan te blaffen en dat komt eigenlijk nogal over... te meer omdat hij dan vaak ook opspringt. Hij stelde zo'n gedrag vroeger totaal niet, integendeel. Dan pieste hij eigenlijk gewoon meestal als iemand tegen hem praatte. Anyways, omdat hij dat zowel doet naar mensen die hij een beetje kent als naar mensen die hij helemaal niet kent, en zowel terwijl hij aangelijnd is als los, als Cézanne begint te blaffen en zonder dat Cézanne begint te blaffen, naar ogenschijnlijk willekeurige voorbijgangers en uiteraard naar mensen die iets tegen ons zeggen of naar ons toekomen, konden we niet meteen een lijn trekken in het waarom van zijn gedrag. Toen hij me op een dag ook omvertrok toen we voorbij een andere nogal uitvliegende hond passeerden, besloot ik Yanne om raad te vragen.
Yanne kon gelukkig al snel komen en observeerde eerst even Cézanne en Gizmo en hoe wij met hen omgingen, daarna gingen we samen wandelen en we kregen tips en raad in verband met hoe we goede leiders konden zijn, de honden konden kalmeren en ten alle tijde duidelijkheid konden verschaffen over wat van hen werd verwacht. Razend interessant! We proberen nu zo goed mogelijk rekening te houden met haar advies en dat werpt hier en daar al absoluut z'n vruchten af.
Zo gingen we vandaag nog eens met de trein naar Oedelem. De eerste treinrit (enkele weken geleden) was redelijk succesvol in die zin dat ze eigenlijk heel kalm waren en dat Gizmo de trein niet heeft ondergepiest, Cézanne de boel niet bij elkaar geblaft heeft en ze het treinmeubilair heel gelaten hebben. Gizmo hield zich heel gedeinsd toen mensen in-en uitstapten en ons passeerden, maar viel zowel in de heen- als in de terugreis toch 1 keer uit naar mensen die langsliepen. We weten totaal niet waarom hij dat bij hen wel en bij die zovele anderen niet deed, maar goed. Vandaag viel hij totaal niet uit op de trein. We hadden ervoor gezorgd (zoals Yanne ons had aangeraden) altijd tussen hem en wat door hem eventueel als een bedreiging kon worden gezien in te staan en legden daarbij soms onze hand op zijn hand of blokten zijn zicht af. And all went well. Toen we in Kortrijk uitstapten en aan de fietsenstalling kwamen, was er een jongen die gebaren maakte naar Cézanne en ik waarschuwde hem dat hij niet aan de honden mocht komen. Benoit liep achter me met Gizmo en Gizmo passeerde langs de jongen en begon te blaffen (wat eigenlijk wel begrijpelijk is, gezien de gebaren die de jongen maakte naar Cézanne) en wij hadden niet genoeg geanticipeerd en liepen langs de verkeerde kant van Gizmo, dusja... net niet in schoonheid geëindigd. In de trein zelf waren ze echt wel voorbeeldig eigenlijk, ondanks enkele ouden van dagen, with all due respect, die immens veel lawaai maakten toen ze herinneringen bovenhaalden aan hoe ze vroeger varkens castreerden... need I say more... en enkele nog dronken reizigers (we hadden een heel vroege trein). --> foto's volgen (niet veel speciaals natuurlijk, gewoon honden op een trein, maar ja ;-)
Gizmo blijft ietwat geobsedeerd door de paarden, maar blaft al niet meer constant naar ze. Toen hij dat toch deed, zetten we ons kordate 'neen' extra kracht bij door hem even vast te leggen. Cézanne blaft al veel minder naar andere honden ook, maar het gebeurt uiteraard nog.
Gisteren is Cézanne meegeweest met de bakfiets naar Tiegem voor een familiefeest en ook daar was ze een voorbeeldig hondje. Oké, ze sleet zowat haar nagels helemaal af, trekkend naar wat kruimels chips op de grond, maar toen een ukje in haar neus kneep en een ander hummeltje haar oren inspecteerde, deed ze helemaal niets. Pas op, ik ben er helemaal geen fan van dat kinderen dat doen, want Cézanne deed niets en dat zorgt er misschien voor dat ze dat bij andere honden ook proberen en dat kan faliekant aflopen. Daarbij komt dat ik vind dat dieren net zoals iedereen recht hebben op persoonlijke ruimte en die moet gerespecteerd worden. Gizmo moest ondertussen een beetje rusten want hij mankt nogal (de kat die in de boom klom en hij die daar tekenfilmgewijs tegenaan knalde, kan daar voor iets tussenzitten). Hij schijnt geen pijn te hebben, maar dat had hij ook niet toen hij zich onlangs elektrocuteerde tot de vonken op z'n neus stonden (hij gaf gewoon geen kick), dus dat is geen maatstaf voor de ernst bij hem.
Yanne gaf ons ook de raad hen echt de mogelijkheid te geven hun energie kwijt te kunnen en Benoit neemt die taak gelukkig op zich door regelmatig met hen te gaan mountainbiken (langs de Leie, in het hoge gras. Ze kunnen zelfs even los lopen. Nadeel daarvan: Gizmo leeft regelmatig zijn voorliefde voor dode dieren uit door redelijk close met hen te worden: hij rolde zich vorige keer in een dood waterkieken. Lang leve appelazijn voor het wegkrijgen van die necrofiele geur!), hen te laten meelopen naast de bakfiets, hen mee te nemen om te zwemmen (Gizmo vindt water leuk zolang hij grond kan voelen en staat dan vanop een afstandje te janken naar het balletje dat volgens hem net buiten zijn bereik is, maar Cézanne haat het water with a passion. Zij kuiert wat rond, graaft hier en daar een beetje, jaagt op afgevallen appels,...) Al deze activiteiten schelen in zwijninge!
Maar... Zwijninge all the way vorige week toen master of pups Kobe op logement kwam... Getuige deze beelden:
Zo ongelooflijk stil dat die twee het houden, als Cézanne op Gizmo springt is het kabaal zo hevig dat we gewoon niet meer tegen elkaar kunnen praten!
Dit hadden jullie nog tegoed van even geleden: hier is Gizmo appels aan het plukken (eerst nog even de poot opheffen tegen de boom en er dan een appel van halen... zucht)
Of Cézanne die op een appel jaagt:
Nu is het hier all peace and quiet at the kitchen front. Gizmo ligt te snurken en Cézanne is een klein opgerold bolletje. Tot later!
donderdag 11 augustus 2011
Eerste Bakfietstripje
The dogs on wheels-gang koos vorige donderdag het avontuur en trapte richting St-Amand-Les-Eaux. We waren nog maar aan de Expo hier in Kortrijk of Cézanne had in de bak gepiest (op hun tapijtje) en hing bovenaldien aan haar tuigje UIT de bak te schommelen. Even later, in de plattelandsscenery van Kortrijk, deed een koe te veel Gizmo zowat uit de bak springen. Na een serieuze reprimande van de bakfietsbestuurder, in casu Benoit, is dat gelukkig niet meer voorgevallen. De beagle moet uiteraard wel nog de sirene in gang zetten als ze een andere hond ziet en dat gaat toch ook beter blijkbaar met haar voorpoten uit de bak op het wiel gesteund. Maar goed, geen accidenten!
Onderweg konden de hondjes telkens los als we stopten en het hoeft dan ook niet gezegd dat ze zich behoorlijk geamuseerd hebben. Op de camping zelf moesten ze natuurlijk aangelijnd worden, maar dat hield NV Graafwerken niet tegen om ook daar de bodem tot een heuse werf te herschapen.
Op terugweg nog even langs Torro en Kobe, om in schoonheid te eindigen, en there you had it. Ondanks het niet zo fameuze weer, al bij al een geslaagde eerste poging!
PS: Cézanne heeft wel een Alf (ken je die figuur nog van op TV?)-neus sinds gisterenmorgen. Waarschijnlijk een insectenbeet. Ze is daarnet heel flink meegegaan naar de dierenarts en things should be okay in no time.
Abonneren op:
Posts (Atom)