Zondag mocht Gizmo in Stasegem gaan spelen. Aan enthousiasme absoluut geen gebrek, aan gehoorzaamheid echter...
Toen Dirk bij de voordeur even dag zei tegen Gizmo zette laatstgenoemde zijn blaaspoortje weer eens open. Benoit nam 'm dan maar direct mee naar de tuin, waar Gizmo toch wel net iets te veel prikkels wachtten om nog veel aandacht te besteden aan wat we van hem vroegen. We zijn momenteel nog in het koekjesstadium om hem een en ander aan te leren.
Woensdag besloten we nog eens op bezoek te gaan bij Dominique en Torro. Gizmo en Torro zetten meteen de speelse strijd om het leiderschap in en demonstreerden elkaar om beurten dat ze de ander eigenlijk wel domineerden op een nogal seksueel getinte wijze. Gizmo legde dat echter slim aan boord: hij liet Torro eerst een hele tijd achter hem crossen en toen die dan even moest bekomen daarvan, sloeg Gizmo toe natuurlijk. Hij lijkt onverbeterlijk en vooral uiterst volhardend in de boosheid. Het deed er niet toe hoe vaak Torro hem liet aanvoelen dat hij wel degelijk de place ownde, Gizmo ging dat weer telkens opnieuw in vraag gaan stellen. Ze hebben even alleen buiten gezeten en eigenlijk is het wel de max om te zien dat ze zo'n niet-aanvallende interactie kunnen hebben met elkaar. Hopelijk blijft dat zo!
Gisteren werden we door een klein, maar redelijk dapper zonnetje overtuigd Gizmo eens kennis te laten maken met het Kluisbos. Hij maakte daar meteen een goede beurt door nauwelijks te reageren op twee honden die even verder aan ons voorbij liepen. Op een gegeven moment liepen we werkelijk midden het bos en helemaal alleen. We hebben het er even op gewaagd hem van de leiband te laten. We lieten hem zitten, haakten zijn leiband los en vroegen hem te blijven. Toen volgde het 'go!'-signaal. Als een hobbelpaard ging ie er vandoor. Niet te ver, maar blijkbaar ver genoeg om zijn oren Oost-Indisch uit te schakelen als hij geroepen werd. We verstopten ons achter een forse boom en moesten echt niet lang wachten om hem voorbij te zien schieten. Toen hij ons zag, vloog hij bij zijn rembeweging door een ingebeelde bocht en we onthaalden elkaar alledrie met tomeloos enthousiasme. (beelden volgen zodra Benoit het eens ziet zitten om een filmpje samen te stellen, want hij is nog 'materiaal aan het verzamelen ;-) en ik ben een immens slechte filmster -met doffe /e/ ;-)), dus ik zorg vooral voor onbruikbaar materiaal, terwijl ik veel sneller naar de camera grijp, for memories' sake ;-)).
Even later wilden we het nog eens proberen maar geen haar op meneers hoofd dat nog maar overwoog te gaan zitten toen we daarom verzochten. Het excuus van de natte blaadjes die aan zijn teergevoelig achterste nogal onaangenaam aanvoelden, kan hier misschien aangevoerd worden, want bij een iets drogere ondergrond bleek zitten nu toch eigenlijk weer niet zo veel gevraagd. Blijven echter... Uiteraard moest hij dan aan de leiband blijven. Gelukkig lukte het hem dan toch om aan alle voorwaarden te voldoen en kon hij opnieuw proeven van een streepje vrijheid. Hij bolderde de helling af en toen Benoit een stevige tak gooide, was de pret compleet. De tak werd echter een triomf en ondanks onze verzoeken hem te brengen, liep hij er met het nodige leedvermaak en de onvermijdelijk trots vrolijk aan ons voorbij. Er kwam een man aan die even inhield toen hij Gizmo zag. Wij riepen onze triomferende viervoeter en hij kwam wel naar ons toe, maar zoefde evengoed aan ons voorbij. Benoit is echter wel degelijk opgewassen tegen de kuren van 'zijn zoon' en had 'm al snel bij z'n halsband. We moesten nog wat 'stop-start-change directions' uitvoeren met Gizmo om hem duidelijk te maken dat wij wel degelijk bepaalden waar de wandeling heen ging, omdat hij af en toe wel nog eens durfde te trekken, maar al bij al is hij echt wel an easy dog.
Zo is hij in de auto altijd heel rustig. We hebben ons al afgevraagd wat de mensen die achter ons rijden denken bij het zien van onze heel aandachtige omgevingsspotter.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten