Anyway, vorig weekend zijn we weer naar Oedelem getrokken en onze lieverds vonden het hoegenaamd niet zo nodig te luisteren. Gizmo was volledig ingenomen door de geur van 'loopsheid net gedaan' die Evita verspreidde en was enkel en alleen gefocust op 'zijn genen doorgeven'. We hebben hem uiteindelijk weer moeten aanlijnen, want Evita was het echt wel beu en zakte ook iedere keer door haar heupen, ocharme. De kleine bengel vond het dan weer absoluut niet nodig terug te komen als we haar riepen (er kwamen mensen aan en we wilden haar aanlijnen) en we moesten ons uiteindelijk met z'n vijven achter de bomen verstoppen (Gizmo komt in zo'n geval direct, maar Cézanne geeft er werkelijk niets om, nu uiteindelijk kwam ze wel natuurlijk, maar het heeft een hele poos geduurd.). Nu, ze hebben naar hartelust kunnen rennen en daar was het ons uiteindelijk ook om te doen.
Cézanne is ook de voorbije 2 woensdagen meegeweest naar Torro. Daar wil ze vooral dat ze achternagezeten wordt. Dat vindt ze echt de max, door Torro, Gizmo, Frederieke,... het maakt haar eigenlijk niet uit. Samen staat ons duo sterk tegen Torro. Als Gizmo en Torro een en ander aan het settlen zijn, zorgt Cézanne voor de sfeer met luid geblaf. Op de speelplaats zijn ze ook partners in crime en luisteren is er ook niet altijd bij. De vuilbakken van Mia zijn al iets veiliger, dat wel. Gizmo lijkt ook fan te zijn geworden van zijn eigen blafgeluid, want hij laat zich serieus gelden op de speelplaats, waar het lekker weerkaatst.
Nu we hier serieus geviseerd worden door een kakmaniak gaan we vaker naar het park en mijden we het fietspad een beetje. Laats lag daar bij elk hoopje (en toegegegeven, er lagen er nogal wat, maar altijd helemaal ver weg in het gras, tegen de afsluiting van de Lijn) een briefje met een cijfer of met de boodschap 'opruimen'. Ook kwam er een houten bordje met de mededeling dat het fietspad geen hondenpoepstraat is en wat weet ik nog allemaal. Iemand heeft duidelijk enige frustratie en duidelijk niets om handen... En zeggen dat er bij al het andere (en niet composterende) afval géén briefjes lagen ;-). Nu, we hebben alles opgeruimd en gaan er gewoon niet meer. Sfeer sowieso verpest daar, beetje zuurpruimstraatje geworden.Mind you, wij ruimen altijd alles op waar iemand eventueel in zou kunnen lopen, maar blijkbaar is het visueel ook storend voor wie er een obsessie voor heeft ;-).
De bench... Daar moet ook een en ander over worden gezegd. Cézanne zit daar tegenwoordig enkel nog in als ze zin heeft Gizmo te gaan smeken om / dwingen tot een spelletje. Het is namelijk zo dat Gizmo het uiteindelijk heeft aangedurfd helemaal 'binnen' te gaan en het bevalt hem duidelijk, want hij kiest er geregeld voor. Moet wel worden vermeld: we hebben hun bed veilig in de kelder gezet (tot Cézannes appetite for destruction een beetje is geluwd) en vervangen door een gigantisch kussen. Maar dat is een beetje glad (zalig om proper te houden) en de piepschuimbolletjes verplaatsen zich soms ook nogal manifest waardoor het misschien niet meer zo aantrekkelijk is... Cézanne vindt het echter super: zij op dat grote kussen en Gizmo in haar bench. Meestal liggen ze echter samen te slapen of te zwijnen, hoor, op dat kussen.
Er zijn wel al wat dingen gesneuveld, maar uiteindelijk kunnen we niet klagen. Ook onze koelkast hebben we vervangen (want onze fretzakskes tellen voor een serieuze gezinsuitbreiding en we moeten echt wel een voorraad groenten aanleggen, maar ook gekookte pasta en peulvruchten of sojabrokken koken we voor 2 dagen.) Cézanne was eerst niet zo gek op wortels, ze lust wel graag venkel, maar sinds er animastrath (een elexir waar ze wel deugd van hebben) bij is, likt ze haar hele kom schoon en gunt ze Gizmo geen restjes. (Na de maaltijd moet de kom van de ander uitvoerig worden geïnspecteerd, maar ze vinden allebei 'de hond in de pot'.)
Benoit traint ook af en toe met hen in de gang en Cézanne KAN echt wel alles, maar er zijn absoluut koekjes voor nodig. Wandelen is soms zalig, al trekt Cézanne sowieso als ze eten ruikt, of een hond ziet, of mensen, of... maar op andere momenten zou je gek worden en dan merken de honden dat uiteraard waarop ze nog wilder worden en voila, a downward spiral. Nu, ze zijn uiteindelijk nog helemaal niet zo lang bij ons en eigenlijk zien we al heel wat verbetering. Dominique stelt met Torro een mooi voorbeeld van wat mogelijk is als je maar geduldig en vooral consequent bent, dus we gaan dapper verder. We moeten er echt heel goed op letten Cézanne geen enkel signaal te geven dat zij zou kunnen interpreteren als 'aha, dus ik ben Alpha', want dat lokt ze constant uit, ze stelt heel vaak die vraag.
Om te besluiten toch nog enkele pics ;-)



Geen opmerkingen:
Een reactie posten